canı, qayıt evinize, Zaur, menim de canım qurtarsın.
Rahat buraxın meni, sen allah, sen de, senin anan da. Daha
sebrim çatmır, çatmır sebrim, vallah...
Qaçıb vannaya girdi...
Zaur divarın oboylarına baxırdı... Hemin oboylara ki,
Tehminenin dediyine göre, Zaur gelen gün çiçek açmışdılar,
indi torşerin alaqaranlıq işığında bu oboylar tamam başqa cür
295
görünürdü... Zaur siqaret çekirdi, cürbecür fikirler gelirdi
başına — özü barede, Tehmine barede, anası barede
düşünürdü.
Tehmine vannadan çıxdı, eyninde mavi xalat vardı ve
hemişeki kimi hamamdan sonra sifeti sakit, arxayın, tertemiz
idi; ele bil bütün qayğılarını, derd-qemini, ezab-iztirablarını
yuyub atmışdı.
Telefon seslendi, Zaur telefona teref atıldı, desteyi qaldırdı
ve indi asılacağını bildiyi üçün telesik özü:
—Ay ana, axı sen niye bele edirsen? — deye birce cümle
dedi. Xettin o biri başında susmuşdular, bir müddet bu sükut
davam etdi. Zaur yeniden söze başlamaq isteyirdi ki, qefleten
destekde berkden güldüler — kişi sesiyle berkden qehqehe
çekdiler...
Zaur desteyi asdı ve Tehmineye heç ne demedi. Ne menası
vardı bir şey demeyin. "Men ne bilim kim idi bu, — deyecekdi
Tehmine, — men bütün telefon xuliqanlarını tanıyıram
beyem?"
Bir de ki, son günlerin bütün iynelerinden, tikanlarından,
küsüşme-dalaşmalarından, teneli sözlerinden, zeherli
atmacalarından, şübhelerinden, esebiliyinden sonra ilk defe idi
ki, Zaur Tehmineni bele sakit, arxayın halda görürdü.
Hamamdan sonra hemişekinden onqat gözel idi. Şampunla
yumuşdu saçlarını, hansı meşe bitkilerininse, hansı ağac
yarpaqlarınınsa etri vardı bu şampunda ve qoxu Tehminenin
saçlarına, bütün bedenine hopmuşdu.
Zaur onu öpüşlere qerq edirdi, ele bilirdi ki, ilıq bir bahar
günü meşededirler, etraf yaşıllığa, serinliye, sıx yarpaqlar
arasından düşen güneş şüalarına qerq olub, onlar
mehebbetlerinin uzaq ilk günleri qeder bextiyar ve her şeyden
asudedirler... Tehmineni sığallayırdı, oxşayırdı — bu
nevazişler, tumarlar, öpüşler

<< 1 ... 244 245 [246] 247 248 ... 460 >>