qurtarmaq bilmir, uzandıqcauzanırdı
ve ele bil her ikisinin üreyine danmışdı ki, bütün bu
çılğınlığın axırına az, lap az qalıb...
296
****
—Sekine, erizeni direktora verdin?
—Yox, Dadaş aldı menden.
—Dadaş? Dadaşın bura ne dexli var?
—Dedi ki, direktorla özüm danışacam. Bir de xahiş eledi ki,
onun yanına gelesen. Dadaşın...
Dadaş:
—Eşi, sen bir toxta görek, — dedi ve güncdeki masanın
arxasında oturmuş Qurban terefe eyri-eyri baxdı. — Erizen
burdadır, budu ey, mendedir.
—Men axı size yazmamışam bu erizeni.
—Bilirem, bilirem, ancaq seninle bir balaca söhbetim var
menim. — Bir de ters-ters Qurban terefe baxdı. Qurban başını
aşağı salıb, guya ki, öz işiyle meşğul idi, amma qulağı darı
denleyirdi. Dadaş erizeni Zaura uzatdı. — Ala bax, budur
erizen, haçan istesen, müdire apara bilersen. Amma senden
kiçik bir xahişim var, seninle balaca bir söhbet edek, sonra
haçan istesen gir direktorun yanına, direktor qaçıb elemir ki,
işin axırınacan burda olacaq — Dadaş birbaşa Qurbana
müraciet eledi. — Qurban, — dedi, — bir neçe deqiqeliye
zehmet çek çıx otaqdan, menim Zaurla xudmani söhbetim var.
Qurban qaşqabağıyla yer süpüre-süpüre otaqdan çıxdı,
amma çıxmamışdan qabaq bir xeyli masasının siyirtmeleriyle
elleşdi — açdı, bağladı, kağızları seliqeye saldı, götürdü,
qoydu, bir söz, xeyli onların, illah da Zaurun esebleriyle
oynadı. Nehayet, çıxdı otaqdan, qapını da örtdü arxasınca.
Dadaş:
—Bilirem, Zaur, — dedi, — menimle o qeder de aran
yoxdur. Sebebini de bilirem. Amma inan ki, men ancaq senin
yaxşılığını isteyirem, gec-tez özün de bunu göreceksen. Men
erizevi anavın xahişiyle götürmüşem. O, tesadüfen haradansa
bilib ve mene zeng elemişdi. Mesele ondadır ki, atan
xestelenib. — Zaur heyecanla yerinde qurcuxdu.
297
—Yox, yox nigaran olma, ele ciddi bir şey yoxdur. Bir az
tezyiqi qalxıb, amma men özüm hekimle danışdım, deyir,
qorxulu bir şey deyil. Esebdendir, vessalam, bir-iki gün
dinceler, her şey öz qaydasına düşer. İndi senden de

<< 1 ... 245 246 [247] 248 249 ... 460 >>