görürem onda.
"Gödekdi elleri de, barmaqları da, yaman gödekdir". Zaur
bir kelme dinib danışmırdı.
—He, sözüm odur ki, dünen Tehmineye zeng eledim,
görüşdük ve her şey baresinde etraflı danışdıq... Zaur, inan
mene, sizin aranızda ne olubsa, olub keçib, her şey bitib, her
şey qurtarıb. Tehmine artıq başa düşüb bunu, sen de bir azdan
başa düşeceksen, amma bir az gec başa düşeceksen ve o vaxta
qeder de hem özün ezab çekeceksen, hem de başqalarına, o
cümleden atanla anana eziyyet vereceksen... Xahiş edirem
sözümü kesme, axıracan dinle meni. Men her şeyi başa
düşürem, — rast gelmisiniz bir-birinize, beyenmisiz birbirinizi,
bağlanmısız bir-birinize, mehebbet deyirsen buna,
sevgi deyirsen, ne deyirsen de, sözüm yoxdur. İkiniz de
cavansınız, sağlamsınız, gözel-göyçeksiniz, bir-birinizi celb
etmisiniz, ne günah var ki, bunda?.. Bilirem, hamısın bilirem.
Moskvada da olmusuz bir yerde, indi Bakıda da bir menzilde
yaşayırsınız. Amma, oğul, inan mene, bir gün her şey sona
yetir, en çılğın ehtiras bele bitib tükenir ve eger kişiyle qadını
ehtirasdan başqa heç ne bağlamırsa — yeni aileyle, uşaqlarla,
nigahla bağlı deyillerse — onda bu cür elaqe ele bir dehşetli
işgenceye çevrilir ki, gel göresen.
Zaur Dadaşın nitqindeki her çaları yaxşıca duyurdu; eşqden,
mehebbetden danışanda — rişxendini, genclikden, gözellikden
danışanda — hesedini, aralarında her şeyin bitib—
299
tükenmesinden danışanda — duyduru lezzeti — her şeyi, her
şeyi qavrayırdı. Zaur onu da bilirdi ki, bu ağsaqqal temkini, bu
helim danışıq, bu öyüd-nesihet — hamısı eyni bir meqsede
yönelmişdi: Zauru sındırmaq, qırmaq, ram etmek — hedelerle,
tenelerle, inzibati tedbirlerle nail ola bilmediklerine Dadaşın
xebis müdrikliyile, möteber meslehetleriyle, mülayim reftarıyla
çatmaq isteyirdiler. En dehşetlisi bu da deyildi. En dehşetlisi o
idi ki, qelbinin derinliklerinde Zaur, Dadaşın sözlerindeki
heqiqeti duyurdu, bilirdi onun dedikleri düzdür, doğrudur,
amansız, çılpaq ve yegane

<< 1 ... 247 248 [249] 250 251 ... 460 >>