heqiqetdir. Birce şeyi bilmirdi —
bütün bunları, ehtirasın bitib-tükendiyini, birge heyatlarının
işgenceye çevrildiyini Dadaşa Tehmine özümü danışmışdı,
yaxud Dadaşın öz gümanları, çin çıxmış ferziyyeleri idi? —
Her halda dünen Tehminenin Dadaşla görüşmesine şekk—
şübhe ola bilmezdi.
—Her şey sene bele dehşetli facie kimi görünmesin e,—
dedi. — Dünyanın axırı bilme her şeyi. Senin ömrünün sonu
deyil ki bu, olsa-olsa ancaq bir epizodudur. Heyat bilirsen ne
uzundur. Zaur, yalan deyirler, qısa deyil ömür, biz çox
yaşayırıq, lap çox, o qeder, o qeder şey görüb bilirik, o qeder
şeyden keçirik ki, heyatımız boyu her cüre berke-boşa düşürük,
dünyanı, nece deyerler, emelli-başlı dişimize vururuq. İndi
ayrılsanız, ömrünüzün bu günlerini hemişe xoş bir teessüfle,
yüngül bir qüsseyle yad edeceksiniz, şirin bir yuxu kimi, amma
elaqeniz davam etse, bu, emelli-başlı ezab-eziyyete
çevrilecek... Tıx deyince yeyib toxluq elemekdense, her şeyden
bir balaca doymamağın özge lezzeti var, inan mene. — Bu
sözlerden sonra Dadaş gülümsündü ve bu sözlerden sonra
Zaurun gözleri qarşısında haçansa gördüyü bir sehne canlandı:
Dadaş toppuş, gödek barmaqlarıyla soyutma toyuğu paralayır,
ağzının içine basır, hava da istidir, ter ve yağ bir-birine qarışıb
axır çenesinden boğazına, çirkli boyunluğunun ardına,
boğazına, döşüne, sinesine...
Zaur ayağa durdu, yene de kelme kesmeden qapıya teref
300
addımladi. Dadaş onun arxasınca:
—Bu günde, sabahda bir atana baş çek, — dedi. — O saat
bütün azar-bezarı keçib gedecek...
On ikinci fesil
Fethi-meyxane üçün oxuyalım
fatiheler
Ola kim, üzümüze açıla bir bağlı qapu.
Neşriyyatdan çıxıb yavaş-yavaş küçelerle addımlamağa
başladı. Evlerine getmek istemirdi. Öz-özüne acı-acı güldü:
"evimize..." Meger onun evi vardı? Onun "evim" dediyi yer —
Manafın sabiq menziliydi.
Çalışdı ki, bu barede fikirleşmesin. Ayrı şeyler barede
düşünmeye cehd etdi ve birden duydu ki, yamanca acıb,
Tehminenin metbexini xatırladı, düşündü ki, eve

<< 1 ... 248 249 [250] 251 252 ... 460 >>