getse
Tehmine nahar qızdırıb qabağına qoyacaq. Zaur da dinmezsöylemez
yeyecek, heç birisi bir kelme de danışmayacaq, çünki
ikisi de bilecek ki, danışacaqları her bir söhbet gec-tez
davadalaşla neticelenecek ve hem de ki, bu dava-dalaş, yeqin
ki, axırıncı savaşları olacaq... Yaxud dalaşmasalar, ele-bele
danışsalar, bir-birini anlamağa, başa düşmeye çalışsalar,
veziyyetlerini, hallarını, hisslerini, fikirlerini bir-birlerine sakit
ve temkinle izah etseler bele, bunun da yegane neticesi ayrılıq
olacaq, her ikisi mütleq bu qerara gelecekdi — ayrılmalıyıq...
Trolleybusa minmedi, yolunu bulvardan saldı. Bulvar
adamsız idi. Havalar pis keçmirdi, ağaclar tamam çılpaq
olmasaydı, adama ele gelerdi ki, payız tezece girib. Amma
payızın son ayı, qışın evveli olması yalnız ağacların yalın
budaqlarından deyil, hem de havanın çox tez qaralmasından
melum olurdu. Adamlar idarelerinden çıxanda hele işıq idi,
amma evlerine yollanarken haradasa — trolleybusun,
301
avtobusun içinde — qaranlıq onları haqlayırdı. Bu keçid,
xüsusile metro sernişinleri üçün keskin idi. İşıq keçidden yerin
altına enir, öz dayanacaqlarında yer üzüne qalxanda ise qatı
qaranlığa qerq olmuş şehere çıxırdılar...
Zaur bulvarla addımlayırdı. Sahil xiyabanına sepelenmiş
şüşe kababxanaların, çayxanaların, qutabxanaların mehrem ve
mülayim çıraqları etrafa işıq çileyirdi. Bu şüşe yemekxanalarda
— akvarium içindeymişler kimi — tekdenbir adamlar
oturmuşdu, ele bil işığın, istinin başına yığışmışdılar, yavaş-
yavaş söhbet edirdiler. Heç buradan çıxmaqları gelmirdi. Ocaq
başı kimi celbedici idi bu meclisler. Bezen insan yad şeherin
otellerinde bele isti nefese, ünsiyyete, temasa ehtiyac duyur —
hem insanların içindesen, hem de aralısan onlardan — heç kesi
tanımırsan, seni de heç kes tanımır, amma her halda, haradasa
lap yaxında heyanların var — başqa insanlar — söhbet etmek,
sorğu-suala tutulmaq, cavab vermek mecburiyeti de yoxdur,
eyni zamanda ilıq henirtileri çatır

<< 1 ... 249 250 [251] 252 253 ... 460 >>