soruşdu.
Muxtar:
—Ne bilim, — dedi ve tekrar etdi, — ne bilim... Amma iller
keçdikce men özümü de, başqalarını da daha pis anlayıram.
Heç başa düşe bilmirem insanları da, özümü de. Birce onu
bilirem ki, bu dünyada sual çoxdur, cavab az.
Bulvardan çıxdılar...
Muxtar:
—Taksini hardan tapaq indi? — dedi. — Burada bütün
taksiler Bayıl terefe gedir.
Zaur:
—Yaxşı, axı demediz, mene niye zeng vurmuşduz.
Muxtar:
—He, deyirem axı, ne ise sözüm qaldı size... Mesele ondadır
ki... Aaa, taksi! — deye çağırdı. — Taksi! Saxla görüm!
Maşın düz onların qabağında dayandı.
Muxtar:
—Bağışlayın, sen allah, — dedi ve maşına eyleşdi, —
yaman telesirem, gecikmişem daha doğrusu, sabah axşam
size zeng vuraram, danışarıq. Yaxşı?
Maşın herekete geldi. Zaur hiss edirdi ki, içkinin ağır
dumanı beynini get-gede daha çox bürüyür. Ağır-ağır eve teref
addımladı. Tehminenin evine teref...
On üçüncü fesil
Ah idi hemnefesim ah ki, ol hem
axır,
Çıxdı ikrah qılıb gülbeyiehzanımdan.
315
Heç vaxt bu pillekenleri bele ağır bir hissle bele ağır-ağır
qalxmamışdı. Qapının ağzında da xeyli yubandı, cibinden
çıxardığı açar heç cür yuvasına düşmürdü.
Axır ki, qapını açdı, menzile girdi. Tehmine evdeydi. Zaur
keçib ellerini yudu, bir xeyli de orda yubandı. Sonra otağa
keçib kürsüde eyleşdi. Tehmine de qarşıdakı kürsüde
oturmuşdu, siqaret çekirdi.
—Nahar elemirsen? — deye soruşdu.
Zaur:
—Yox, yemişem, — dedi, o da siqaret çıxarıb odladı... Her
ikisi dinib danışmadan siqaret çekirdi, heç biri söhbeti açmaq
istemirdi ve her ikisi bilirdi ki, gec-tez mütleq söz açılmalıdır.
Nehayet, Zaur qerara geldi:
—Dünen Dadaşlaydın? — deye xeber aldı.
Tehmine başıyla tesdiq eledi:
—Elçi göndermişdiler yanıma Dadaşı, — dedi. — Senin
valideynlerin... Sövdalaşmaqçün. Demeli, men seni onlara
qaytarıram, evezinde onlar meni rahat buraxırlar, daha
qulağımı deng elemirler.
Zaur:
—Ecebdir, — dedi. — Men demek ele-bele cansız bir
eşyayam, deyiş-düyüş edirsiz.
—Bu senin özünden asılıdır.

<< 1 ... 261 262 [263] 264 265 ... 460 >>