Zaura
tesir edirdi.
317
Tehmine:
—Bes senin ananın ne heddi var ki, Medineni aradüzelden
yenge adlandırır? Heyasızlığa bax sen allah... Ne var, ne var
Medinenin eri yoxdu. Eri yoxdursa, ona ağzından geleni
demek olar? Ne olub, Medinenin neyi eskikdir ondan, öz elinin
zehmetiyle dolanır, balasını saxlayır... Heç men bilmirdim,
deme senin anan da cavanlıqda ele Medine kimi makinaçı
işleyirmiş, intehası ananın bexti getirdi, möteber adama ere
getdi, amma Medineninki getirmeyib de.
—Sus, kes sesini, — dedi Zaur, — anam baresinde artıq-
eskik danışma, — o az qala qışqırırdı.
—Bes ne haqla anan Medineni tehqir edir, kim verib bu
haqqı ona? —Tehmine de qışqırırdı. Esebden esim-esim
esirdi... — aradüzelden yenge.
Zaur:
—Düz deyib anam, senin Medinen ele aradüzelden yengedir
ki, var.
Heç bir vaxt Tehmineni bu sifetde görmemişdi; ele bil üzü
eyildi Tehminenin.
—Demeli, bele. Aradüzelden... men de, demeli, onun
kadrıyam da.
—Men bele söz demedim.
—Ne olsun demedin? Fikrinde ki, tutmusan. Hemişe fikrinde
bunu tutmusan. Elaqemizin ilk gününden menim haqqımda bele
düşünmüsen. Fahişe hesab elemisen meni. Ele ona göre de mene
yaxınlaşmaq fikrine düşmüsen de. Fikirleşmisen ki, ne var, yüngül,
ayağısürüşkenin birisidir de... Sonralar en xoşbext günlerimizde de
bu fikir içini gemirib, hemişe-hemişe şübhelenmisen menden.
Xeyanet, etibarsızlıq gözlemisen menden. Üreyinin dibinde meni
exlaqsız qadın hesab elemisen hemişe. Ele indi de bu fikir seni
rahat qoymur. Ona göre ki, sen südemer uşaqsan, kişi deyilsen
hele.
Zaur içindeki bütün zeheri dilinden tökerek:
—Elbette, kişi Dadaşdır, Spartakdır, qessab Fazildir, —
318
dedi, — senin aleminde...
Kişi melakeni fahişe eden deyil, fahişeni melake edendir.
Zaur:
—Düz deyirsen, men bunu bacarmadım — dedi.
Tehmine ağappaq ağardı ve:
—Dur, çıx get burdan, — dedi. — Yüyür get anavın yanına,
"Moskviç"ivin yanına. Alçaq.
Zaur özü de bilmedi ki, nece oldu, birden-bire şille çekdi
Tehmineye. Tehmine

<< 1 ... 263 264 [265] 266 267 ... 460 >>