elleriyle üzünü örtüb yerinden sıçradı,
qaçıb otaqdan çıxdı. Zaur da ayağa durdu, dehlize çıxdı.
Yavaş-yavaş çöl qapısına teref addımladı, sonra otağa qayıtdı,
cibinden qapının açarını çıxardıb, dolabçanın üstüne qoydu.
Yeniden dehlize çıxanda qeyri-ixtiyari metbexe teref baxdı:
Tehmine metbex masasının arxasında hereketsiz oturmuşdu,
elleriyle sifetini örtmüşdü.
Zaur qapını çırpıb çıxdı...
***
Unutmaq olmaz axı, unutmaq olmaz axı, unutmaq olmaz axı
ki, bu ancaq oyundur... Yeniyetmelik çağlarında, qadınlar
dünyasına qedem qoyduru ilk aylardan, illerden bunu derk
elemişdi, bilmişdi, öz-özüne tövsiye vermişdi axı. Ciddi, ya
qeyri-ciddi, qısa, ya uzun müddetli, tesadüfi, keçeri, yaxud
esaslı, davamlı elaqelerinin heç birinde Zaur bu dersi, bu
qanunu unutmurdu... bes nece oldu ki, o, kişi çağında bu vacib
heyat tecrübesini unutdu birden-bire? Niye imkan verdi ki,
cilovsuz bir duyğu varlığına hakim kesilsin, iradesini
buxovlasın, ona bu qeder ağrı ve acı getirsin. Unutmamalıydı,
bütün bunların yalnız oyun, eylence, öteri xoş münasibetler
olduğunu unutmamalıydı bir an da. Unutdu ve indi budur —
cezasını çekir... nece oldu ki, bu cür aldandı, nece oldu ki,
oyunun qanunlarını pozdu ve bu oyunu mehebbet bildi?
Mehebbet bilen kimi de oyun amansızlaşdı, eylence yox,
işgenceye çevrildi... Ele bilirdin ki, möcüze baş verib? Sevgi
319
filan... ancaq kitablarda ve kinolarda olur bu, ya da heyatda
olursa, yalnız 17-18, en uzağı 19 yaşında, vessalam. Sen ise 24
yaşında bu cür aldandın... Öz yaşının acı, amma vacib
derslerini nece unutdun ki, bele teleye düşdün, ay biçare?
Beyninde qaynayıb pırtlaşan fikirlerle şeherin küçelerini
dolaşa-dolaşa adamsız qaranlıq dalanlara gelib çıxdı. Burada
şeher evleri qurtarırdı, çöllük başlanırdı...
320
On dördüncü fesil
Mehrem qoyub önerme sinemde qanlı
dağı,
Söndürme öz elinle yandırdığın çırağı.
Evvel ele bildi ki, öz "Moskviç"ini sürür, sonra birden başa
düşdü ki, yox öz maşını, hem de "Moskviç"

<< 1 ... 264 265 [266] 267 268 ... 460 >>