vardı, eynile Dadaşa oxşayan, onun
kimi potaboy, yekeqarın, burnu ziyilli ve elleri de eynile
Dadaşın elleri kimi gödek, barmaqları da belece qısa ve toppuş;
amma bu adam Dadaş deyildi, onun ikileşmiş sureti idi. Kim
idi bu adam, kim idise noyabrda pomidor ve xiyar yeyirdi, indi
de hemin adam tüfengini Zaurun peyserine tuşlamışdı,
gözleyirdi ki, maşın süretini bir azca yavaşıtsın ve o zaman
tetiyi çekecekdi bu adam — bu ikinci Dadaş. Zaur bunu
duyduğu üçün süreti daha da artırırdı, nehayet, qazı axıracan
basdı. Ayağı möhkem metal sedde direndi — sonuncu sürete
çatmışdı, bundan tez gede bilmezdi maşın... ve eksine süret
get-gede azalmağa başladı ve bu zaman arxadan tüfeng atmağa
başladılar. Atan milis paltarı geymiş iki Dadaş idi, amma
qeribedir, tüfenglerinin patronları qırmayla deyil, toxumla
doldurulmuşdu ve Tehmine dedi ki, bu gül toxumlarıdır. Bu
zaman qarşı terefden de onlara sarı motosikletler gelmeye
başladı — hamı burdaydı — Spartak da, atası Murtuz da,
Medine de, Muxtar da...
Birden Tehmine arxadan Zaurun boynunu qucaqladı, daha
doğrusu qollarını uzun şerf kimi Zaurun boğazına doladı,
Zauru boğmağa başladı. Zaur xilas olmaq üçün ellerini
sükandan ayırdı. Tehminenin qollarını boğazındaı qoparmağa
çalışdı. Tehmine ise hemin andaca sükandan yapışdı ve keskin
hereketle sükanı sola burdu, maşın sola döndü ve her ikisi
gördüler ki, yolun sol kenarında dibi görünmeyen bir uçurum
var ve maşın da düz bu uçuruma teref gedir...
—Ne olub, a kişi, ne qışqırırsan. — Zaur bu sese ve birden
322
otağı bürümüş işığa ayıldı. Qapıda Azer Merdanov dayanmışdı.
Azerin eyninde zolaq-zolaq pijama vardı. Azer tebessümle:
—Ne yaman qışqırırsan. Qara basırdı seni? — dedi.
Zaur:
—Qışqırırdım? — deye xeber aldı.
—Bilirsen nece? O biri otaqda eşidib durdum.
Zaurun çarpayısının baş terefinde pencere vardı ve
pencereye damcı-damcı yağış yağırdı...
Zaur:
—Bağışla, seni de yuxudan eledim, — dedi ve elini uzadıb
siqaret götürdü.
Azer işığı keçirib öz

<< 1 ... 266 267 [268] 269 270 ... 460 >>