nece izah eleyim men bu xeberi?
Zaur:
—İzah elemek lazım deyil, — dedi. — Bu axşam özüm
atama deyecem, her şeyi özüm deyerem ona.
***
Hetta futbol oynayan uşaqlar da onu görüb dayandılar ve en
balacası oyundan ayrılıb yuxarı, evlerine qaçdı ki, bu teze
xeberi çatdırsın... Zaur tamam sakit idi. Heyetlerinden, futbol
oynayan uşaqların arasından keçdi, pillekenlerle yavaş-yavaş
qalxmağa başladı. Artıq xeber yayılmışdı ve qonşular müxtelif
pencerelerden oğrun-oğrun baxırdılar. Zaura ele geldi ki, hetta
Murtuzovların penceresinde Murtuz Balayeviçin şexsen öz daz
başı da göründü.
Mis lövhe üstünde "Professor M. Zeynallı" yazılmış qapıya
324
yanaşdı. Zengi basanda tamam sakit idi, amma qapının
ardından telesik addımları — anasının addımlarını eşidende öz
üreyinin döyüntülerini de eşitmeye başladı.
Qapı açıldı, anasını gördü, darhal da başa düşdü ki, bu gelişi
qefil deyil anası üçün: "Dadaş agah edib" — deye ağlından
keçirdi:
—Xoş gördük, ana! — dedi.
Anası da sakitce:
—Xoş gördük, — dedi ve elave etdi, — gelsene içeri, — ve
birce bu cümleden melum oldu ki, didergin oğul neçe
müddetden sonra doğma ocağının başına qayıdıb. Çünki axı
daima yaşayan adamı içeri xüsusi devet elemeye ne hacet?
Dehlize girdi. Paltosunu çıxara—çıxara anasının davranışına
teeccüblenirdi — ne "ah-of" elemişdi anası, ne qışqırmış, ne
ağlamış, ne onu tenbeh etmiş, ne de bağrına basıb sevinmişdi.
Çox adi ve sade görüş idi bu, ele bil heç ne olmamışdı.
Zaur:
—Atam necedir? — dedi. Anası:
—İndi babatdır, — dedi. Sonra elave etdi. — Yaman
qorxuzmuşdu bizi, tezyiqi qalxmışdı, üreyi de incidirdi.
Zaur atasının otağına daxil oldu. Mecid stolunun arxasında
oturub işleyirdi. Zauru görüb ayağa qalxdı, el uzatdı.
Sonra her ikisi oturdu ve Ziver xanım getdi çay demlemeye.
Sükutu Zaur pozdu:
—Necesen?
Mecid uzun-uzadı, durğu işareleri işletmeden, xesteliyinden,
hekimlerin konsiliumundan, teyin etdiyi dermanlardan
danışırdı ve her ikisi başa düşürdü ki, bu müfessel

<< 1 ... 268 269 [270] 271 272 ... 460 >>