temasından
sonra, köpüklü şampunların mülayim tumarlarından sonra
tertemiz, ağappaq yatağa uzanmaq, tanış otağın doğma
326
divarlarına — her qarışı, her çapığı, her meftili, xetti, lekesi
tanış olan divarlara baxmaq ne qeder xoş idi. Divarlara haçansa
Zaurun özünün çekdiyi fotoşekiller vurulmuşdu, çarpayısının
yanında, gece dolabçasının üstüne siqaret qutusu, alışqan,
külqabı, yapon tranzistoru ve maqnitofon qoyulmuşdu,
yerinden durmadan ancaq elini uzadaraq musiqi dinleye biler,
siqaret çeker, fikir-xeyallara dala bilerdi. Cürbecür cihazların
delisiydi, sesyazan aparatlarla saatlarla elleşmeyi,
fotoqrafiyayla meşğul olmağı severdi. Sonra — maşın sürmeye
başlayandan sonra — bu hevesleri kölgede qaldı, çoxundan vaz
keçdi. Esas marağı, hevesi maşın motoruyla elleşmek oldu. Bu
hevesin sayesinde idmanı da unutmuşdu tamam, qanteller,
espanderler otağın bir güncünde atılıb qalmışdı. Amma nahaq
yere — idmanı boşlamaq olmaz — yaşı da ele yaşdır ki,
idmanla ardıcıl meşğul olmasa, bir de görürsen, Dadaş kimi
göbek bağladı.
Dadaşın adı beyinden keçen kimi, derhal telefon seslendi ve
Zaur diksindi bu zengden. Amma o saatca da düşündü ki, daha
her telefon zenginden diksinmeye, telaş keçirmeye sebeb
yoxdur: ne Tehmineni çağıran kişi sesleri eşidecekdi
destekden, ne anasının Tehmineye aid olan hedelerini,
söyüşlerini heç kes onun "allo"suna cavab olaraq desteyi
şırpadan asmayacaqdı daha.
Desteyi götürdü:
—Beli.
—Zaur?!
—Beli. — Medinenin sesini tanımışdı.
—Danışa bilersiz, ya belke çıxıb avtomatdan zeng vurasız
mene.
—Yox niye ki, lap rahat danışa bilerem, buyurun, — soyuq
bir nezaketle deyirdi bu sözleri.
—Üç gündür sizi axtarıram, tapa bilmirem, ne işde, ne
evinizde.
—Nedir ki, ne olub?
327
—Bilmirem, Zaur, — o heyecanlı idi, — bilmirem telefonla
bu barede danışmaq olarmı. Telefonunuz paralel deyil ki?
—Yox.
—Bilirsiz... Tehminenin halı yaman xarabdır.
—Niye, ne olub ki?
—Nece ne olub? Tamam halı özünde deyil yazığın...
Elbette,

<< 1 ... 270 271 [272] 273 274 ... 460 >>