bilmir ki, men size zeng vurmuşam, yoxsa qoymazdı,
amma siz gedenden beri deli-divane kimidir. Qorxuram ki, lap
özüne bir şey eleyer.
—Siz ne danışırsız? — Zaurun tonunda istehza var idi,
halbuki qesden deyildi bu istehza, öz-özünden rişxend, kinaye
kimi alındı.
—Dünen gecenin bir aleminde oyandım — bilmerem üç idi,
dörd idi, neçeydi — gördüm işığı yanır. Hem de musiqi
eşidilir. Teeccüb qaldım. Durub keçdim yanına, gördüm oturub
divanın üstünde, elleriyle dizlerini qucaqlayıb, musiqiye qulaq
asır ve içir... Bir şüşe konyakı tekbaşına içib.
—Daha niye nigaran qalırsız ki, — dedi Zaur, — bundan da
yaxşı kef olar?
Medine sebirsizlikle:
—Eh, ay Zaur, — dedi, — Niye özünüzü bilmemezliye
qoyursuz? Başa düşmürsüz ki, halı çox pisdir Tehminenin,
mene deyirdi ki, özümü öldürmek isteyirem.
Zaur susmuşdu.
—Niye başa düşmürsüz axı? Sevir e sizi. Hamıdan çox sizi
sevir...
Zaur:
—Beli, "hamıdan çox" — deye tekrar eledi, — ele iş de
bundadı ki, "hamıdan"... "hamıdadır" ele iş...
Medine bu sözleri qulaqardına vurdu.
—Bilmirsiz ki, eriyle da sizden ötrü ayrıldı?
Zaur:
—Eşi, boşlayın görek, — dedi. Tezeden bütün bunlara
qayıtmaq istemirdi, amma tam arxayınlaşmaq üçün
328
Tehminenin başında heç bir felaket olmadığını da bilmeliydi.
Elbette ki, Medine her şeyi şişirdir. Ayrılıqlarının ilk günleri
Zaurun da az qala bağrı çatlayacaqdı, amma bax bir neçe gün
keçdi, yavaş-yavaş sakitleşib, toxtayıb.
Medine:
—Sabah axşam bize gelin, — dedi. — Tehminegile yox e,
bize, menim menzilime. Bir oturaq, ağıllı—başlı danışaq.
Burda ne ise bir anlaşılmazlıq olub, vallah, kimse girib
aranıza... Yaman yazığım gelir qıza...
Zaur:
—Yaxşı, — dedi. — Geceniz xeyre qalsın.
—Geceniz xeyre qalsın. Amma mebade deyesiz menim
zeng elediyimi.
Beli, buyurun görek... Eve qayıtdığı ilk axşam, rahat
keçirmek istediyi ilk axşamı da burnundan tökdüler. Axı qeti
söz vermişdi özüne — bütün olan-keçenleri biryolluq kesib
atsın, yene tezedenmi başlanmalıdır her şey? Elbette,

<< 1 ... 271 272 [273] 274 275 ... 460 >>