görüşlerden sonra ayrılanda, bir-birleriyçün
mövcud olmurdular artıq. Amma sonralar — bütün bu dolaşıq
duyğular onun qelbine hakim kesilende Tehmineni görmediyi
her saat, Tehminenin harada olduğunu bilmediyi her deqiqe
min bir qara-qura şübhelerle, bed-bed gümanlarla dolu olurdu.
Sahil qesebelerinin içiyle sürürdü maşını. Deve belinin
donqarlığını xatırladan cütbacalı yastı damlar, yel deyirmanları,
kele-kötür daşlardan hörülmüş hasarlar, tikan kollarından
qurulmuş çeperler, talvarlara dırmaşdırılmış meyneler, küleyin
süpürüb divar dibine yığdığı qum tepecikleri — bütün bu qerib,
hezin payız menzereleri keçib getmiş günleri xatırladırdı —
onların ilk görüş çağlarını — közermiş ehtiraslarsız, itkilersiz,
uçqunlarsız xoş günleri...
Uzaqda Murtuzovgilin bağları, evlerinin eyri eyvanı
görünürdü. Bir defe Tehmineyle bura geldikleri, içeri girdikleri
yadına düşdü, hasarın yanından buruldu ve derhal eyleci basdı:
az qala alaqapının ağzında dayanmış başqa bir maşınla —
çehrayı "Volqa"yla toqquşacaqdı. Bir an sonra Zaur derk eledi
ki, Murtuzovgilin qapıları qabağında dayanmış bu çehrayı
"Volqa" Spartakın maşınıdır... Zaur ehmallıca öz maşınını dar
küçede Spartakın "Volqa"sının yanından keçirtdi.
Dar dalandan burulub gen yola çıxandan sonra fikirleşdi ki,
ilin bu vaxtında Spartakın bağda ne işi var, göresen. Sonra
ağlına geldi ki, belke Spartak tek gelmeyib bağa, saysızhesabsız
cananlarından biriyle gelib... Zaur deniz sahiline
çıxdı... Hava tutqun deyildi, amma dekabr denizi, adamsız sahil
payızın son nefesinden, qışın evvelinden xeber verirdi.
Haradasa sahilin bir terefinde balıqçı komaları vardı ve Zaur
düşündü ki, indi bu komaların içinde olmaq ayrı lezzetdir —
sahil soyuq olsa da, komalarda yeqin isti soba qalayıblar,
pencerelerden baxırlar denize... Zaur maşınını sahil boyu
sürenden sonra yeniden şoseye çıxdı. Qumlu sahilin tehlükeli
yumşaqlığından sonra beton avtostradanın möhkemliyi
334
arxayınlıq hissi aşılayırdı, süreti artdıqca

<< 1 ... 276 277 [278] 279 280 ... 460 >>