her şeye inanan axmaq Zauru doyunca lağa qoyub
gülmek — onun sadedilliyine gülmek — "ay ne bilim, Zaurik,
sen bize gelen gün oboylar çiçek açdı, ay Zaurik, seni bele
sevirem, sene sadiqem, men ne bilim ne". Her şey, her şey,
hamısı, bütün sözleri, nevazişleri, göz yaşları-hamısı yalan
imiş, pozğun, exlaqsız qadının mahir işveleri, fendleri, teleleri
ve hiyleleriymiş, vessalam...
"Çerşenbe axşamı meşqdeyem. Çerşenbe axşamıdır bu gün,
bu imiş deme bunun meşqleri — Spartakla bağa getmek. Her
çerşenbe axşamı meşq adıyla bu bağa gelirmiş yeqin, axmaq
Zaur da divanın üstünde uzanıb onu gözleyirmiş, ay-hay...
Eceb olur senin kimi axmağa. Sen orda divanda uzanıb siqaret
çekirdin, onlar ise burda, bu bağda hemin otaqda — ikisi...
Tehmineyle Spartak... bu fikirlerden, xeyalında canlanan bu
sehnelerden deli olurdu Zaur ve bu an maşınını qarşısından
taqqataraqla öten qatarın üstüne sürmek, toqquşmaq, ezilmek,
parçalanmaq, helak olmaq isteyirdi, amma eyni zamanda o iki
neferden hayıfını çıxmamış bu dünyadan köçmek de istemirdi
heç cür. Qatarın vaqonları qurtarmaq bilmirdi. Zaur bu
vaqonlara baxıb, yene de hemin o bağ otağını. Spartakın qolları
arasında çırpınan Tehmineni görürdü ve bilmirdi ki, bu qatar
haçan keçib qurtaracaq, Zaur haçan bu keçidi adlayacaq, onları
haqlayacaq. Her şeyin, bütün yaralarının, tehqirlerin, ona
eledikleri bütün yamanlıqlarının hayfını çıxacaq. Hiddeti,
esasen, Tehmineye aid idi. Qeribedir ki, Spartak haqqında,
hetta kinsiz düşünürdü. Spartak Zaurdan daha dünya görmüş
adam imiş, daha bic, daha ferasetli, daha tecrübeli imiş,
vessalam. Spartak kimisini her cüre yağlı dillerle aldatmaq
olmaz. Zaur teki axmaq deyil ki, her söze inansın, her saxta
mehribançılığı heqiqet bilsin, her hiyleni doğru saysın.
Tehminenin bütün fendlerine, pişik tumarlarına, nevazişli
pıçıltılarına Spartak ancaq gülerdi, "mene yox, mene gelme"
deyerdi ve eceb de ederdi, aferin Spartak. Spartak kimi olmaq
lazımdır bele Tehminelerle... İndi Zaur

<< 1 ... 278 279 [280] 281 282 ... 460 >>