qaldırırdılar, xez
yaxalıqlı qara palto geymiş kişi — yeqin ki, şkafın sahibiydi —
367
hamballara gösteriş verirdi:
—Sola çevirin, belesine keçmeyecek deyirem size, soldan
götürün, soldan. — Sonra Zauru gördü ve ona müraciet eledi.
— Keçmek isteyirsiz? — hamballara: — Yol verin, yoldaş
keçsin, — dedi.
Zaur adamların arasından, şkafın yanından keçdi ve xez
paltolu adam yeniden gösterişler vermeye başladı:
—İndi bir az aşağıdan götürün, aha, bu terefini qaldır, ay
qoçaq!
Zaur üçüncü mertebeye qalxdı. Tehminenin qapıları
taybatay açıq idi, qapının üstünde ise yenice vurulmuş lövhecik
görünürdü: "Emekdar mühendis rasionalizator Q.Kerimov.
Qapıda vız başlı, ala-bezek xalatlı bir qadın dayanmışdı —
güman ki, emekdar rasionalizatorun arvadı idi. Şkafı da
görünür, teze ev sahiblerinin menzillerine qaldırırdılar. Xez
yaxalıqlı palto geyinmiş adam yeqin ele mühendisrasionalizator
Q.Kerimov idi ki, vardı... Zaur qeyri-ixtiyari açıq
qapıdan içeri baxdı — ve ele bil üreyi hemin bu qapının
arasında qaldı. Tehminenin boşalmış otağında ancaq bir neçe
stul ve stol vardı, — Tehminenin deyil, Kerimovların stolu,
stulları. Ne qedim divar saatı, ne Tehminenin fotoları, ne
balaca encir ağacı — alpinistlerin hediyyesi qalmışdı, Birce
oboylar hemin oboylar idi... Zaur çevrildi, qarşıdakı qapının
ağzında dayandı ve zengi basdı.
Uşaq sesi geldi qapının ardından, sonra hirsli qadın
qışqırığı:
—Eşi, bir dayan görek de kimdi! — Uşağa qışqırırdı
Medine. Qapı açıldı. Medine:
—Zaur, — dedi, çenesi esdi. Bir de tekrar eledi — Zaur, —
ve ağladı...
Zaurun göz yaşı yox idi. Hiss edirdi ki, ağlaya bilmir, amma
haradansa, içinin derinliklerinden boğazına qeher qalxırdı,
boğazında tıxanıb qalırdı.
Qorşokda oturmuş beşyaşlı toppuş uşaq, anasının ağlamasını
368
görüb bir müddet maddım-maddım baxdı, sonra özü de
berkden beyirmeye başladı...
Qarşı qapıdakı xalatlı arvad teeccüble onlara baxdı, sonra
içeri keçdi ve qapısını da örtdü. Medinenin otağının

<< 1 ... 305 306 [307] 308 309 ... 460 >>