oldu?
Uzun zaman Fuad Rumiyyenin zarafatlarına alışa bilmirdi,
daha doğrusu, onun ne zaman ciddi danışdığını, ne zaman
lağlağı etdiyini duymurdu. Rumiyye masqara edende bele,
sifetinde tam bir ciddilik olardı. Yalnız gözlerinin lap dibinde
şeytanlar oynamağa başlardı. Fuad bu qığılcımları görmeye,
seçmeye yavaş-yavaş alışdı. Alışdı, sezdi ve sevdi bu
qığılcımları. Rumiyyenin gözlerini, baxışını, sesini, bütün
varlığını sevdiyi kimi bu şeytan qığılcımlarına da mehremleşdi.
İndi de qızın gözlerinden cin tökülürdü. Fuad onu öpdü.
Gözlerinden öpdü Rumiyyenin. Qız geri çekildi. Bu hereketin
sözle tercümesi: ayıbdı — demek idi — ata-anamdan ayıbdır,
yaxud qonşulardan gören olar. Elbette, o bu sözleri demedi.
Ata—anası da, qonşular da çoxdan yatmışdı. Fuad yene
qızın çiyinlerinden tutub özüne teref çekdi, öpmek istedi,
Rumiyye qıvrılıb onun qolları arasından çıxdı, pıçıltıyla:
—Sebrin olsun, — dedi. — Bir an ele bil gözleri yol çekdi.
387
— Biri gün Moskvadayıq. — Tesevvür edirsen "Rossiya"da üç
otaqlı nömremiz olacaq. Papa bu gün xüsusi zeng vurdurub:
Bir sen, bir men... Ancaq ikimiz... gece-gündüz...
Fuad:
—Tesevvür edirem, — dedi. — Ele bil gözleri dumanlandı.
Ellerini Rumiyyeye teref uzatdı.
—Yaxşı, besdir, di get...
Fuad keskin hereketle ondan aralandı, telesik ve esebi
addımlarla bir-iki pille düşdü, dayandı.
—Fuad!
Fuad yeniden qayıtdı.
—Sen allah, Fuad, o çalançılara de ki, çuşka kimi çalmasınlar.
Görürsen ele berk fileyirler ki, lap adamın qulağı batır.
Fuad güldü.
—Yaxşı, — dedi, — arxayın ol, tapşıraram...
Mayın ortaları idi. Aprel küleklerinin soyuq sedaları
qarşıdakı bürkü yayın isti nefesiyle toqquşurdu — bir gün serin
keçirdi, seherisi güneş adamın beynini deşirdi. Hetta bir gece-
gündüzün erzinde hava neçe defe deyişirdi. Axşam
Rumiyyegile gelende meh esirdi, Fuad boz kostyumunu
geymişdi, mavi mil-mil qalstuk taxmışdı; indi gece iki
radelerinde meh kesmişdi, hava ele bil qatılaşmışdı ve Fuad
qalstukda, pencekde

<< 1 ... 321 322 [323] 324 325 ... 460 >>