Ta o hadiselere qeder. Fuad Salahlı... Yazıq
Fuad müellim...
O vaxt Oqtay birinci defe Fuadın qebuluna gelende, Fuad
nedense ele zenn edirdi ki, Oqtay bu kabineti, telefonları,
katibenn görende bir az karıxacaq, Fuadın özüyle de nese başqa
bir tonla, müeyyen naqolaylıq duya-duya danışacaq. Amma,
eksine, Oqtay özünü ele apardı ki, ele bil bu kabinete ilk defe
deyil geldiyi, guya ele butün ömrü bele-bele yerlerde keçib. Ya
belke özünü sındırmamaq, tox tutmaq isteyirdi...
O sefer de söhbetleri vaxt qıtlığından düşdü. Fuad haradasa
oxumuşdu ki, her dövrün öz defisitleri, qıtlıqları var. Bir
dövrde en qıt ve demeli, en qiymetli şey qızıldır, başqa bir
dövrde neft, ya meselen, çörek, ya erazi, torpaq, su... Bizim
dövrde ise en defisit olan, en çox qıtlığını duydurumuz şey —
vaxtdır. "İnanırsankı, kitab-jurnal oxumağa da macalım qalmır.
Oğlanlarımın üzünü bezen heç bazardan bazara da göre
bilmirem, görürsen, bazar günü de bir iş çıxır, ele-bele günleri
day demirem; axşam men gelende onlar yatırlar, seher tezden
heremizin ağzı bir terefe düşür". Söz de ele bu kitab oxumaq
söhbetinden çözelendi. Oqtay dedi ki, bu yaxınlarda zenbuddizme
aid çox maraqlı bir kitab oxuyub ve bu felsefenin bir
çox müddeaları sanki, ona onun özünü izah edib. Fuada da
meslehet bildi ki, oxusun, hetta söz verdi ki, Fuad tapmasa, öz
kitabını ona gönderer. Doğrudan da bir hefteden sonra
gönderdi. Bir gece, Fuad yatağına nisbeten tez girmişdi, açdı
Oqtayın gönderdiyi kitabı, vereqledi, ora-burasına baxdı,
doğrusu, bir metleb qanmadı. Hiss etdi ki, yavaş-yavaş
mürgüleyir. Yuxu gözlerini tamam qapamamışdan bir az qabaq
fikirleşdi ki, Oqtay bedbextin de lap ağlı çaşıb, vaxtında
evlenmediyinin neticesidir. Arvadı, uşağı olsaydı, bele-bele
cefengiyatlara baş qoşmağa macal tapmazdı. Deynen, ay zalım
428
balası, ciddi işle meşğul ol, pis memar deyilsen, qabında,
şübhesiz, azdan-çoxdan bir şey var, amma ne olsun, axırını bir
yere çıxarda bilmedin ki... Yaşın da daha o yaş

<< 1 ... 359 360 [361] 362 363 ... 460 >>