dedi. Gece yarısına qeder
oturub şirin söhbet edirdiler, Fuad nümayende heyetlerinin
terkibinde olduğu xarici ölkelerden maraqlı şeyler danışırdı;
axı dünyanın yarısını gezmişdi. Reyhan sonsuz diqqet ve
riqqetle dilleyirdi. Bir hefteden sonra yene görüşdüler. Bu defe
Fuad bir deste gül ve bahalı güldan getirmişdi… — "Bu ne
zehmetdir çekirsiz?" — "Size gül getirmek isteyirdim, amma
bükmeye sellofan tapılmadı, odur ki, güldan da almalı oldum".
— dedi. Gülüşdüler, Sonralar yaxınlıq deqiqelerinin
mehremliyinde Reyhan pıçıltıyla etiraf edirdi ki, Fuad onu
temennasızlığıyla qazana bildi. — Axı ne ev düzeldende, ne
telefon qoyduranda o adi bir işare, xırdaca bir eyhamla bele
büruze vermemişdi ki, Reyhandan xoşu gelir. Bu neciblik ve
nezaket idi Reyhanın qelbini efsunlayan. Fuad ona nece
deyeydi ki, ilk görüşlerinden, o ilk müsahibeden her şeyin
mehz bununla neticeleneceyini deqiq müeyyenleşdirmişdi. Bu
elaqe her ikisine xoş idi ve Fuadı her cehetden temin edirdi.
Reyhanın menzili şeherin merkezinden uzaq, gözden-qulaqdan
iraq, xelvet bir yerde idi — kim idi buralarda Fuadı tanıyan;
demeli, her şeyi gizli saxlamaq imkanı da çox idi. Allah
göstermesin, Rumiyyenin, ya ele Şövqünün qulağına bir şey
çatsın. Qeribedir ki, Şövqünün xeberdar olmasından daha çox
ehtiyat edirdi, neinki arvadının bir şübheye düşmesinden.
Reyhan bir defe idareye gelmişdi, amma Fuad tapşırmışdı ki,
bir de gelmesin. Telefon etmesi de o qeder açmırdı Fuadı,
görürsen bax, ele bu Nelli veleddizzüna, ne ise iyneyib-
432
çüyleyib. Bele meselelerde qadın intuisiyası, doğrudan da sirrxudadır.
Hardan, nece duyurlar; axı telefonla Fuad hemişe çox
quru ve resmi danışır. İndi de bax ele bele bir terzde danışırdı:
—Beli.
—Salam, ne olub sene, heç zeng-zad elemirsen?
—Vallah, başımı qaşımağa macalım yoxdur. Necesen?
—Sen soruşanı yaxşıyam.
—Di yaxşı, incime, bu günlerde mütleq görüşerik.
—Bu günlerde? — Sesinde meyusluq, bir az kinaye
duyulurdu. — Mütleq zeng vuracam. Yaxşı,

<< 1 ... 363 364 [365] 366 367 ... 460 >>