gel!
—Hara?
Berk-berk qollarından yapışdılar:
—Bax, bura! — mektebin dalındakı yarıuçuq divarı
gösterdiler. Etrafda heç kes yox idi.
—Niye?
—Çox danışma, gel bura!
Fuad dartınıb qaçmaq istedi. Amma yaşlı iki, oğlan, sağdan
ve soldan berk-berk onun qollarından yapışdı. Zeydulla arxada
dayanıb ora-bura boylanırdı — görsün gelen yoxdur ki. Divara
yanaşdılar. Zeydullanın elinde tabaşir vardı. Tabaşiri Fuada
uzatdı ve divarı gösterdi.
—Yaz! — dedi.
Fuad anlamadı.
—Ne yazım?
—Götür meli!
Fuad tabaşiri eline aldı.
—Yaz: "Qurban — qaban".
Fuad çırpınıb çıxmaq istedi. Oğlanlar onun qollarını daha da
berk sıxdılar. Zeydulla:
—Yaz, — dedi — özü de böyük herflernen yaz!
Fuad:
—Yox! — dedi.
Oğlanlardan biri:
—Bilirsen sene neylerik? — dedi.
Arxadan Zeydulla yaxınlaşdı:
—Bax, oxartana çekerik ki, ömrünün axırıneycen invalid
qalarsan. Aton kimi!..
Ele bele dedi: "oxartana". Nece oldu ki, bayaq bu "oxartana"
sözünden tanımadı onu. Belke de "seni öldürerik" deseydiler,
Fuad ele qorxmazdı. Amma mehz "invalid qalarsan" hedesi
onu qorxutdu. Bu, real hede idi. Fuad ömründe öldürülmüş
adam görmemişdi, amma invalid görmüşdü. Atasının taxta
protezi geldi durdu gözünün qabağında. Atası geceler yatanda
501
protezini çıxarıb qapının ağzında qoyardı. Gecenin bir
yarısında durar, ağır nefes ala-ala protezi tezeden geyer, ikinci
mertebeden aşağı, heyete, tualete düşerdi. Sonra qayıdıb yene
protezi çıxarar, bir ayağının üstünde tullana-tullana çarpayısına
yanaşardı.
—Di uzatma, yaz görek.
Yazdı Fuad. Özü de boyu çatınca iri herflerle yazdı:
QURBAN —QABAN.
Elbette, belke gerek şikest qalmağa razı olaydı, amma
yazmayaydı. Amma cemi-cümletanı sekkiz yaşı vardı, ikinci
sinifde oxuyurdu ve üreyinde fikirleşmişdi ki, yazıdır da,
yazıdan ne olsun, bir bu yazı üçün bütün ömrünü protez taxsın?
Ne bileydi ki, bu kiçicik yazı, iki sözden ibaret, tabaşirle
yazılmış xett — onunçün dünyada en pozulmaz yazı olacaq. O
yazılan ki, ona pozu yoxdur ve bu yazı

<< 1 ... 427 428 [429] 430 431 ... 460 >>