söz
demirem. Bacım qızı! Bildiniz? — Beli bildik. — He, qızım,
keç otur. Xatircem ol. Vessalam! Di salamat qalın, — deyib
otaqdan çıxıb, bir de qayıdıb ki, bağışlayın a, siz de bağışlayın,
uşaqlar. Sonra çıxıb gedib, bacısıgilde basıb kesib ki, bes sen
arxayın ol, üreyini buz kimi ele. Ele bil ki, qızın oturub
universitetde leksiyada.
Maşın bol gediş-gelişli şeherbasardan çıxıb, getdikce
seyrekleşen yolla irelileyirdi.
59
Susmuşdudar. Bir azdan sonra Tehmine:
—Yaxşı, ne olub, qebul eleyibler qızı? — deye soruşdu.
—Hardan qebul eleyecekler? Tökülmüşdü. Kesibler gedib.
—Niye?
—Neçe niye? Memmed Nesirin ağzına baxan kimdir?
Adamı o cür tapşırarlar?
Tehmine:
—Elbette, — dedi, — tapşırmağın da öz ritualı, qaydaqanunları
var. Neçe deyerler, zengin adet-eneneleri. Evvelce
kenar söhbetler, sizin it bizim ersini apardı, o yandan, bu
yandan, havalar xoş keçir, daha ne var, ne yox, sonra bele
sözarası kiçik bir işare, ehyam, arifsen, gerek başa düşesen, sen
menim işimi düzelt, biz de xecaletde qalmarıq, filan-peşmekan,
el-eli yuyar, el de üzü...
Zaur:
—Eh, kim kimedir, — dedi. Bir qeder susandan sonra
Memmed Nesirle elaqedar başqa bir ehvalatı xatırladı. —
Memmed Nesirin müdirimizle olan ehvalatından xeberin var?
—Yox.
—Bir gün Cefer müellim küçede Memmed Nesire rast gelib.
Deyib: axşamın xeyir, Memmed Nesir. Bir de görüb ki,
Memmed Nesir iki elini başına çekdi ki, vay, Cefer müellim,
bütün mayam batdı. Kişi başa düşmeyib: — Ne danışırsan
Memmed Nesir, ne mayabazlıqdır? Deyir: bes, Cefer müellim,
emelli-başlı özüme maya qoymuşdum. İçib entiqe dem
olmuşdum. Sizi gördüm tamam ayıldım. Bütün mayam batdı.
Tehmine güldü, Zaur:
—Neylesin yazıq Memmed Nesir, — dedi. — O da kamını
içmekden alır. Tek kişidir. Üreyi darıxır, içir de. Bedbext oğlu
vaxtında bir halal süd emmişin başını bişirib evlenmeyib de, —
udqunub elave etdi, — elbette, bişirmek onunçün o qeder de
asan deyil, amma...
Tehmine:
—Seninçün nece? — dedi, — seninçün asandır?

<< 1 ... 44 45 [46] 47 48 ... 460 >>