GÜNLƏRİN BİR GÜNÜ


—Üç yüz otuz üç!
Heç kəs hay vermədi.
Kassaçı ucadan təkrar etdi:
—333!
Birdən Nemət duman içində dərk elədi ki, deyəsən onu
çağırırlar. Yaxasından döşlük kimi asılmış kərpicvarı ağ
lövhəyə baxdı: lövhənin üstündəki üç iri rəqəmi aydın gördü və
var gücüylə barırdı:
—Mənəm, Namazov Nemət!
Səsi lap yavaşdan çıxdı.
Növbədə dayanmış adamlar ona məzəmmətlə baxırdılar.
Susmuşdular. Yorğun, kədərli görkəmləri vardı. Çoxusunun
sifəti Nemətə tanış gəlirdi, amma kim olduqlarını təyin edə
bilmirdi. Bu adamları harda görüb, haçan?
Səssiz addımlarla kassaya yanaşdı.
—Hara bilet almaq istəyirsiniz?
—Bakıya.
—Hansı qatara
4
—Bakıya getməyə icazən var?
—İcazə lazımdır? Mən üç ildir növbəyə yazılmışam.
—Dəxli yoxdur. Neçə bilet istəyirsən?
Nemət barmaqlarını yummağa başladı.
—Bir, iki, üç, dörd, beş, altı. Altı. Plaskart. Kupe.
—Kimə—kimə?
—Arvadım bir. Mən iki. Qayınanam üç. Üç də qızım.
—Qızlar sənin deyil.
Nemət təəccüb etdi: kassaçı qadın bunu hardan bilirdi?
—Biri mənimdir, ikisi...
—Birinə bilet verə bilərəm. O ikisinin də öz ataları gəlib
alsın.
Neməti qüssə bürüdü. Gərək həmişə belə bir əngəl çıxsın.
Özü də lap son dəqiqədə. Üç il gözləyəndən sonra. Bu zaman
yadına başqa bir məsələ də düşdü: "Qoy bunu da deyim, sonra
bu da bir iş olar".
—Pişiyimiz də var, — dedi, — pişiyə də bilet almaq
lazımdır?
—Mütləq.
—Yaxşı, onda deməli, beş bilet verin, — barmaqlarını birbir
yumdu, — arvadım, mən, qayınanam, kiçik qızım, pişik.
Kassaçı biletləri yazmağa başladı.
Bu vaxt növbədən kimsə çıxıb kassaçıya yanaşdı, əyilib
qulağına nə isə pıçıldadı.
Kassaçı diqqətlə Neməti süzdü:
—Eyib olsun sənə, — dedi, — aldadıbsan bizi. Bir əyninin
geyiminə bax.
Nemət əvvəl öz geyiminə, sonra isə növbədə dayanmış
yorğun, əzgin adamların geyiminə baxdı.
Növbədə dayanan kişilər və qadınlar eyni rəngli boz zolaqzolaq
pijama və xalat geymişdilər. Təkcə Nemətin əynində
mavi rəngli saya pijama vardı.
Adamlar ona məzəmmətlə