deyildi. O məni düşünmürdü ki...Sadəcə acıyırdı. Özümü bərbad hiss edirdim. Başımı geriyə söykəyib gözlərimi qapadım. Duyğularım o qədər qarışıq idi ki. Göz yaşlarımı tuta bilmirdim. Mümkün deyildi. Evə istəyirdim...Nənəmi istəyirdim...
"Evə istəyirəm". Gözlərini mənə çevirdiyini hiss etdim. Bir neçə saniyə eləcə baxdı üzümə. Nəsə demək istəyirdi. Anlamışdım. Lakin yenidən üzünü yola çevirib maşını işə saldı.
__________________________________________________
Gözlərimi boş tavana zilləmişdim. Bu gün yaşadıqlarım film fraqmenti kimi gözlərimin önündə canlanırdı. Ayazın qəzəbi...Ayazın mərhəməti...Ayazın sözləri...Artıq boğulurdum. Evə getmək istədiyimi dedikdən sonra bir söz deməmişdi. Başımı sağa çevirib çəkməcənin üzərində duran məlhəmə baxdım. Ayaz vermişdi. Yəqin ki mən maşından düşüb qaçanda almışdı. Anlamırdım onu. Anlamırdım! Neçə dənə Ayaz var idi?! Off! Sağlam çiynimin üzərinə çevrildim. Beynim o qədər yorulub ki. Onun yanındaykən keçirdiyim hissləri anlamıram. Sanki bütün bədənim öz idarəsini dayandırır. Mən, mən olmuram sanki...Artıq göz qapaqlarım ağırlaşırdı. Dəyəsən yuxu mənim tərəfə baş çəkirdi. Dirənməyərək gözlərimi qapayıb özümü yuxunun qollarına