Yemək almağa pulun yox idi?! - bu dəfə səsi sərt idi. Alnı qırışmışdı.
"İ-işlər çox idi" - başımdan qopan ağrıya üzümü turşutdum - "vaxt olmadı yeməyə".
"Sənə işləri bitir demişdim, ac qal yox" - əlini boynuna götürüb sıxdı. Yenə mən günahkar idim?! On il əvvəlin sənədlərini bir gündə bitirməyimi tələb edərkən nə düşünürdü bəs?!
Gözlərini gözlərimdən ayırıb başını arxaya doğru çevirdikdən sonra yenə mənə tərəf döndü.
"Onsuzda bitirməmisən, ac qaldığına belə dəyməyib". Bu adam ciddiydi?! Mən bu haldaykən belə yaralayıcı sözlərini əksiltmirdi. Cəld ağrıyan başıma inad yerimdə dikəldim. Burda qalsaydım yenə alçalacaqdım. Bir daha buna icazə verməyəcəkdim! Ayağa qalxırdım ki başımın dönməyi ilə döşəməni qucaqlayacağım zaman özümü Ayazın güclü qollarında tapdım. Tutmuşdu...Qeyri-ixtiyari əllərimi geniş çiyinlərinə yerləşdirdim. Bu vəziyyət...o qədər qəribə idi ki. Əlimin altındakı bədəni gərildi. Tərəddütlə başımı yuxarı qaldırdım. Göz-gözə , burun buruna idik. İndi ürəyimin yerindən çıxma çabaları da nə idi belə? Başını iki yana silkələyib biraz geriyə getdi.
"Sənin neyləmək fikrin var?" - səsi soyuq, bir o qədər də ciddi idi.
"Mən, şey..." - o gözlərdə boğulacaq dərəcəyə gəldiyimdən cəld başımı aşağı endirdim.
"Gedirik" - dedi və qolunun birini çiynimə doladı. İlahi, sanki ürəyim mədəmə axıb töküldü. Toxunduğu yer od tutub yanırdı.
"Nə dayanmısan?" - başını azca əyib üzümə baxdı - "addımla!". Əmrvari dediyi sözlərə qarşı əsəbləşə bilmirdim belə. Nə olmuşdu mənə?
"Hara gedirik?". Cavab gəlmədi. Qapıya doğru getməsinə uyğunlaşaraq mən də addımlamağa başladım. Əlinin istiliyinin bədənimlə təması içimdə qəribə ürpərti yaradırdı. Düşünmə, Suay! Düşünmə!
Otaqdan çıxıb dəhlizdə liftə doğru irəliləməyə başladıq. Bir neçə işçinin qəribə baxışlarından çox Mələyin dəhşət dolu baxışları diqqətimi çəkmişdi. Qeyri-ixtiyari dünən yaşananlar beynimə hücum etdi. Anlamırdım! Əgər Mələklə sevgili idisə, indi hansı cəsarətlə onun qarşsında məni belə sarır? Bu adamı anlamaq o