o qədər çətindi ki! İstər-istəməz bədənimi ələ keçirən əsəblə hərəkətlənib qolunun altından çıxdım. Off! Çiynimdən qopan ağrıyla əlimlə həmin yeri ovuşdurdum. Çaşqınlıq dolu qara gözləri üzərimdə idi.
"Sizinlə heç bir yerə getmirəm". Göz bəbəklərinin iriləşməsi ilə baxışları öz zülmətinə döndü.
"Səndən gedib getməməyini soruşduğumu xatırlamıram". Əli ilə qapısı açıq lifti göstərdi. Nə vaxt çağırmışdı?
"İndi gir bura!" - səsi sərt idi. Boynundakı damarları üzə çıxmışdı.
"Mənə əmr verməyin" - içimdəki titrəmənin əksinə səsim qərarlı çıxmışdı. Hirslə burun kəmərini sıxıb gözlərini ətafda gəzdirdikdən sonra yenə zülmət baxışlarını mənim mavilərimə doladı.
"Tərsliyin bir gün başına oyun açacaq" - bu sözləri o qədər təmkinlə demişdi ki, bədənim istəmsizcə ürpərdi.
"İndi" - əli ilə yenə lifti göstərdi - "gir bura". Nə etməli idim? Off! Bu sakitliyi məni o qədər qorxudurdu ki. Çarəsiz qalıb liftə daxil oldum. O da arxamca gəldi və birinci mərtəbənin düyməsini basdı.
Aşağı endikcə liftdə insanlar çoxalırdı. Hər içəri girən insan Ayaza salam verir o isə özünə məxsus tərzdə sadəcə başını sallayırdı. Ah, onun əzilməz eqosu. Artıq o qədər yaxın idik ki, bədəninin istiliyini belə hiss edirdim. İlahi, bu o qədər qəribə duyğu idi ki...Öz hisslərimi ələ ala bilmirdim.
Mənə bir ömür kimi gələn zamandan sonra, liftin xəbərdarlıq səsi eşidildi və qapı açıldı. Liftdən çıxan kimi hara gedəcəyimi bilmədən Ayazın arxasınca irəliləməyə başladım. Onun iti addımlarına ayaqlaşmağa çalışdıqca tökəzləyirdim. Sanki hər addımımda beynimin içində bir hüceyrə partlayırdı.
Şirkətdən çıxmağımızla üzümə dəyən çirkli havanı ciyərlərimə çəkdim. Həmin lüks avtomobil qarşımızda dayandı. İçindən xüsusi formada cavan oğlan çıxdı və Ayaza açarı verib yanımızdan uzaqlaşdı.
"Əyləş" . Ayaz qapını açmış məni gözləyirdi.
"Hara gedəcəyimizi demədiniz". Gözlərini bezginliklə yumub açdı.
"Qırmızı, əyləş!". Qırmızı...Bu səsləniş tərzi qarın boşluğumda qəribə hərəkətlənməyə yol açırdı. Of, Suay! Onun