a xəstəxananın insanın içini açan, gül-çiçəkli həyətinə daxil olduq. Bura necə də gözəldi. İnsanın lap xəstə olmağı gəlir. Bu düşüncəmə dodaqaltı gülümsədim.
"Gülməli olan nədi?" - eşitdiyim qalın səsə qarşı gözlərimi ona çevirdim. Bu adamın neçə dənə gözü var idi? Cavab gözləmədən qapını açıb maşından endi.
"Buz torbası!". Kəməri açıb mən də arxasınca endim. Kənarda dayanmış, məni gözləyirdi. Yanına yaxınlaşmağımla girişə doğru irəliləməyə başladı. Məcbur, mən də arxasınca.
"Bundan sonra deyinində səsini alçalt". Dəhşətlə gözlərimi ona dikdim. Eşitmişdi?! Zibil! Əlimi alnıma vurmaq hissini son anda basdırdım. Çox gözəl, belə davam et, Suay! Bəs, əsəbləşməmişdi? Hanı alçaldıcı sözlər?
"Mən...şey". Dilinin tutulmağı elə yaxşıdı! Üzr istəyəndə guya nə olacaq ki? Həm üzr gözləyən vəziyyəti belə yox idi. Olduqca təmkinlə irəliləyirdi. Bu adamı həqiqətən anlamırdım. Ona bir şey söyləməzkən məni alçaldırdı, ancaq təhqiramiz söz deyəndə vecinə belə deyildi.
Xəstəxananın dönən qapılarından içəri daxil olduq. Ağ mərmərlə döşənmiş dəhliz, mən özəl xəstəxanayam deyə çığırırdı sanki. Ayazı itirməmək üçün diqqətimi ona yönəltdim. Sağa dönüb iri pilləkənlə ikinci mərtəbəyə qalxdıq. Ağ qapının qarşısında ayaq saxlamağı ilə mən də dayandım. Qapını döydü və cavab gözləmədən içəri daxil oldu. Necə də rahat adamdı.
"Dəvətnamə gözləyirsən?". Nə? Açıq qapıdan mənə baxırdı.Cəld içəri daxil oldum. Standart həkim otağı. Bəyaz, bəyaz və yenə də bəyaz...
"Salam, Ayaz xoş gəlmisən" - ağ xalatlı orta yaşlı oğlan ayağa qalxıb bizə yaxınlaşdı.
"Vaxt ayırdığın üçün çox sağol". Bu mədəniyyət buz torbasına aid idi?!
"O nə sözdü, hər zaman" - gülümsəyərək gözlərini mənə çevirdi.
"Xoş gəlmisiniz".
_____________________________________________________
Beş dəqiqə çəkən yoxlanışın ardından köynəyimi əynimə geyindim. Maykada olmağıma baxmayaraq yenə də utanmışdım. Yaxşı ki, Ayaz burda deyildi.
"Ciddi bir şey yoxdu sadəcə, əzilib" - güvən verəcək tərzdə gülümsədi. Əlini bir-iki yerə