toxundurmaqla necə də anlamışdı.
"Sizə məlhəm yazacam, iki gün ardarda axşam yatanda çiyninizə sürtərsiniz". Başımı təsdiqləyəcək tərzdə salladım. Ayazdan kim olduğumla bağlı bir söz soruşmamışdı belə. Bəlkə də Ayaz ona demişdi. Kiçik kağız parçasına nəsə yazıb mənə uzatdı.
"Bu məlhəmin adıdı"
"Çox sağolun" - gülümsədi.
"Çalışın bir də özünüzü incitməyin" - ayağa qalxıb əlini mənə uzatdı. Cəld havadakı əlindən tutub sıxdım. Çox sevmişdim bu adamı. Çöldəki buz torbasının əksi olaraq cana yaxın idi. Necə yola gedirlər, düzü anlamamışdım.
Otaqdan çıxıb ətrafa baxmağa başladım. Ah, ordaydı. Stulda əyləşib ortalıqda dönən kiçik qız uşağına gülümsəyirdi. Bu..bu o qədər qəribə idi ki. Ayaqlarım yerə yapışdı. Üzündəki duyğusuz maskasını çıxarmışdı. Elə dərdsiz görünürdü ki...Bütün səmimiyyəti ilə sadəcə gülümsəyirdi. Üzünü sağa çevirməsi ilə göz-gözə gəldik. Tutulduğumun verdiyi çaşqınlıqla saçımı qulağımın arxasına keçirdim. Üzünə buz adam pərdəsini çəkib ayağa qalxdı. Yox, yox, mən bayaqkı Ayazı istəyirdim!
"Bunu yazdı" - dərhal əlimdəki kağız parşasını ona göstərdim. Əlimdəkinə baxmayaraq başını yuxarı aşağı salladı.
"Gedək" - dedi quru səslə və arxasını dönüb irəlilədi. Elə bu? Həkimin nə dediyini soruşmayacaqdı?
"Orda çox dayanassan?" - yenə həmin ürkütücü səsi eşitməyimlə iri addımlar ataraq ona çatmağa çalışdım. Anlaya bilmirdim! Əgər ona maraqlı deyildisə niyə məni bura qədər gətirdi? Özümü elə əzilmiş hiss edirdim ki.
Xəstəxananın boğucu abu-havasından çıxıb maşına əyləşdik. İndi hara gedəcəkdik? Cəsarət edib soruşa da bilmirdim. Onsuz da cavab verməyəcəkdi. Off! Onun yanında sanki ağlım, məntiqim, düşüncələrim hamısı uçub gedir ancaq hisslər qalırdı. Onu anlamaya bilmirəm. Yaxşıdı yoxsa pis? Niyə mənə yaxşılıq edir? Əgər edirsə niyə sonra sözləri ilə, hərəkətləri ilə əzir? Off! Yenə beynimdə cavabsız suallar qaynayırdı.
Maşının hərəkət etməsi ilə çiynimdən ehtiyyat edərək asta hərəkətlə kəməri taxdım.
"Çox sağolun". Dodaqları yana doğru