z bəbəkləri iriləşmiş tərzdə hirslə ayağa qalxdı. Qaranlıqda belə üzə çıxmış şah damarını görürdüm.
"Mənim səbrimi sınama, Qırmızı! Onsuzda burda nə işin var bilmirəm!" - dərindən nəfəs aldı - "Mən səni lənətə gəlmiş maşında qoymuşdum!" - gur səsi tənha küçəni lərzəyə gətirdi. Qorxuyla gözlərimi qapadım.
"Mən gəlməsəydim nə olacaqdı, Suay?!" - sərt səsindən ürkərək gözlərimi daha da sıxdım. Olacaqları düşünmək belə istəmirdim.
"İndi" - səsi daha sakit idi - "Bir daha etiraz etsən səni burda qoyaram". Dərindən nəfəs aldığını hiss etdim.
"İnan mənə, bunu edərəm, Suay". Lənətə gələsən! Ciddiydi! Quruyan boğazıma inad udqundum. Bu adam tənha küçədən belə ürkütücü idi.
"O gözlərini aç üzümə bax!". Qorxurdum...Çox qorxurdum. Bədənim titrəyirdi...Sadəcə getmək istəyirdim buradan!
"Suay". Nəfəsini üzümdə hiss edirdim. Yaxınımda idi. Çox yaxınımda...
"Qorxma, aç gözlərini". Çarəsizliklə gözlərimi açdığım zaman mərhəmət dolu qaralarla qarşılaşdım. Burnumu çəkdim. Bir söz demədən sadəcə bir-birimizin gözlərində boğulurduq. Tərəddütlə baş barmağı ilə çənəmə doğru süzülən yaşı yox etdi. Toxunuşu o qədər yumşaq idi ki...Sanki incitməkdən ehtiyyat edirdi. Duzlu göz yaşından belə daha çox yandırmışdı həmin toxunuş...
Asta hərəkətlə əyildi. Bir qolunu dizlərimin altından keçirdi, digəri ilə bədənimi qavradı. Və...qucağında idim. Yıxılmamaq üçün qeyri-ixtiyari qollarımı boynuna doladım. Ürəyim ağzımda atırdı sanki. Hər kəsin heyranlıqla izlədiyi iri cüssəsi qollarımın altında idi. Burnumu sızladan qoxusu...Zəhrimara qalasan! Suay, özünü ələ al! Sarsaq addımlardan irəlilədiyimizi anlayırdım. Getdik...getdik...və sonda ayaq saxladı. Nə olduğunu anlamadan özümü maşının yumşaq oturacağında tapdım. Yenə burda idim. Bayaq ağlayaraq çıxdığım yerə daha betər vəziyyətdə qayıtmışdım. Həqiqətən, həyat mənlə durmadan bildiyi ən pis oyunları oynayırdı. Ayaz gəlməsəydi nə olacaqdı? Cəld başımı iki yana salladım. Düşünməsi belə tük ürpətici idi!
"Yaxşısan? " - bu qayğılı səs doğru