Yemek almağa pulun yox idi?! - bu defe sesi sert idi. Alnı qırışmışdı.
"İ-işler çox idi" - başımdan qopan ağrıya üzümü turşutdum - "vaxt olmadı yemeye".
"Sene işleri bitir demişdim, ac qal yox" - elini boynuna götürüb sıxdı. Yene men günahkar idim?! On il evvelin senedlerini bir günde bitirmeyimi teleb ederken ne düşünürdü bes?!
Gözlerini gözlerimden ayırıb başını arxaya doğru çevirdikden sonra yene mene teref döndü.
"Onsuzda bitirmemisen, ac qaldığına bele deymeyib". Bu adam ciddiydi?! Men bu haldayken bele yaralayıcı sözlerini eksiltmirdi. Celd ağrıyan başıma inad yerimde dikeldim. Burda qalsaydım yene alçalacaqdım. Bir daha buna icaze vermeyecekdim! Ayağa qalxırdım ki başımın dönmeyi ile döşemeni qucaqlayacağım zaman özümü Ayazın güclü qollarında tapdım. Tutmuşdu...Qeyri-ixtiyari ellerimi geniş çiyinlerine yerleşdirdim. Bu veziyyet...o qeder qeribe idi ki. Elimin altındakı bedeni gerildi. Tereddütle başımı yuxarı qaldırdım. Göz-göze , burun buruna idik. İndi üreyimin yerinden çıxma çabaları da ne idi bele? Başını iki yana silkeleyib biraz geriye getdi.
"Senin neylemek fikrin var?" - sesi soyuq, bir o qeder de ciddi idi.
"Men, şey..." - o gözlerde boğulacaq dereceye geldiyimden celd başımı aşağı endirdim.
"Gedirik" - dedi ve qolunun birini çiynime doladı. İlahi, sanki üreyim medeme axıb töküldü. Toxunduğu yer od tutub yanırdı.
"Ne dayanmısan?" - başını azca eyib üzüme baxdı - "addımla!". Emrvari dediyi sözlere qarşı esebleşe bilmirdim bele. Ne olmuşdu mene?
"Hara gedirik?". Cavab gelmedi. Qapıya doğru getmesine uyğunlaşaraq men de addımlamağa başladım. Elinin istiliyinin bedenimle teması içimde qeribe ürperti yaradırdı. Düşünme, Suay! Düşünme!
Otaqdan çıxıb dehlizde lifte doğru irelilemeye başladıq. Bir neçe işçinin qeribe baxışlarından çox Meleyin dehşet dolu baxışları diqqetimi çekmişdi. Qeyri-ixtiyari dünen yaşananlar beynime hücum etdi. Anlamırdım! Eger Melekle sevgili idise, indi hansı cesaretle onun qarşsında meni bele sarır? Bu adamı anlamaq o

<< 1 [2] 3 4 ... 10 >>