baxımından qəbul
etdim. Sonra bu şərtlərdən sevdiyim qadına bəhs
etdim, yüksək səslə gülüb bunun çox axmaqca
olduğunu və əvvəl-axır boşanmağı qəbul etmək
məcburiyyətində qalacağını söylədi.
Yoldaşımla boşanma mövzusunu açdığımdan bəri
fiziki təmasda olmamışdım. Bu səbəbdən ilk gün
onu qucağıma alıb qapıya apardığımda qəribə bir
duyğu yaşadım. Oğlumuz arxamızda dayanırdı və
alqış etməyə başladı "Atam anamı qucağında
daşıyır". Bu onu çox sevindirmişdi, sözləri mənə
pis təsir etmişdi... Yataq otağından evin qapısına
qədər 10 metr daşıdım. Yoldaşım gözlərini bağladı
və qulağıma "oğlumuza boşanmamızdan bəhs etmə"
deyə pıçıldadı. Mən də başımı önə əyərək tamam
dedim, və içimə bir kədər çökdü. Qapı önündə onu
buraxdım, yoldaşım avtobus dayanacağına getdi
və onu işə aparacaq olan avtobusu gözlədi. Mən
də tək başıma ofisə getdim...
2. gün bu oyunu oynamaq bizə daha asan
gəlmişdi. Yoldaşım başını sinəmə dayadı, və onun
qoxusunu duydum. Birdən yoldaşıma uzun
müddətdir baxmadığımı anladım və onun
evləndiyim zamankı qədər gənc olmadığının
fərqinə vardım. Üzündə xəfif cizgilər meydana
gəlmişdi, saçlarına ağ düşmüşdü. Keçən illər eləcə
yanından ötməmişdi, o an özümdən ona bununla
nələr etdiyimi soruşdum...
4. gün onu qucağıma aldığımda bir güvən duyğusu
yaşadım. Bu mənə həyatının 10 ilini hədiyyə edən
qadın idi...
5. gün bu güvən duyğusu daha da böyümüşdü.
Bundan sevdiyim qadına bəhs etmədim. Günlər
keçdikcə onu daşımaq daha da asanlaşmışdı, bəlkə
də bu sayədə etdiyim məşqdən ötəridir bu. Bir
səhər onu nə geyəcəyini düşünərkən izlədim.
Üsyan edərək hər gün paltarlarının bir az daha
bol gəldiyini söylədi. Birdən onun nə qədər
süzüldüyünün və arıqladığının fərqinə vardım.
Demək ki, onu hər səhər daha asan daşıya
bilməmin səbəbi bu idi. Birdən üzümə yumruq kimi
vurdu. Bu qədər ağrını və kədəri ürəyində
daşıyırdı. Fərqində olmadan onun başını oxşadım.
O an oğlumuz da gəldi və "Ata anamı daşımağın
lazımdı" dedi. Bu həyatımızın bir parçası