ı olmuşdu,
atasının anasını otaqdan qapıya daşıması...
Yoldaşım oğlumuzu yanına çağırdı və ona möhkəm-
möhkəm sarıldı. Mən başımı çevirdim, son anda
qərarımdan imtina etmək istəmirdim. Onu
qucağıma aldım və yataq otağından qapıya qədər
daşıdım. Əlini kürəyimə qoymuşdu və mən onu
möhkəm-möhkəm tutmuşdum. Eynilə evləndiyimiz
gün kimi... Artıq hüzursuzlaşmışdım, onun bu
qədər kilo verməsindən. Son gün onu qucağımda
daşıdığımda hərəkət etmədim. Oğlumuz məktəbdə
idi və yoldaşıma həyatımızdakı yaxınlığın nə qədər
əskildiyini söylədim. Ofisə getdim, avtomobildən
atıldım, qapını kilidləmədim, çünki bunun üçün
vaxt yox idi. Hər anın qərarımı dəyişdirə
biləcəyimdən qorxurdum və pilləkənlərdən yuxarı
qaçdım, yuxarı çatanda sevdiyim qadın qapını
açdı. Ona həyat yoldaşımdan boşanmayacağımı
söylədim. Heyrət dolu bir ifadəylə əlini alnıma
qoydu və "sənin qızdırman var?" deyə soruşdu.
-"Üzgünəm, amma mən artıq boşanmaq
istəmirəm"- dedim, -"evliliyimizin rəngsiz qalması
sevgi əskikliyindən deyil, bir-birimizin dəyərini
unutduğumuzdan idi.
İndi ağlıma gəldi ki, ona evləndiyimiz gün qapıdan
içəri daşıdıqda ömrümün sonuna qədər sədaqət
andı vermişdim....
Sevgilim məsələni anlayınca üzümə bir yumruq
atdı və qapını bağlayaraq ağlamağa başladı.
Dərhal aşağı qaçıb ilk önümə çıxan çiçəkçiyə gedib
yoldaşıma bir buket çiçək aldım, üzərindəki kartda
da "Səni hər səhər həyatımın sonuna qədər
daşıyacağam" yazdım...
Evə gələndə üzümü bir gülümsəmə örtdü, əlimdə
çiçəklərlə yataq otağına getdim və yoldaşımı
yatağın üstündə ölü tapdım...
Yoldaşım aylardır xərçəng ilə savaşırdı və mən
sevgilim ilə maraqlanmaqdan bunun fərqinə
varmamışdım. Çox yaşamayacağını bildiyi üçün,
məni oğlumun mənə mənfi mövqeyindən qorumağa
çalışmışdı. Ən azından oğlumun gözündə yaxşı bir
həyat yoldaşı olaraq qalmağımı istəmişdi...
Münasibətlərdə kiçik şeylərdir əhəmiyyətli olan...
Villalar, avtomobillər, çox pullar deyil. Bunlar
həyatı asanlaşdırır amma əsla xoşbəxtliyin