-"Mən boşanmaq istəyirəm"-dedim.
Əsəbiləşmədi, sözlərimə cavab belə vermədi, yalnız
səbəbini soruşdu. Bir cavab verə bilmədim və buna
çox əsəbiləşdi, əlindəki çəngəl-bıçağı atdı mənə,
qışqırdı və adam olmadığımı söylədi. Bu axşam tək
söz danışmadıq və yoldaşım bütün gecə ağladı.
Başa düşürdüm, evliliyimiz necə olacağını
düşünürdü, amma mən onu təmin edəcək bir şey
söyləyə bilməyəcəkdim...
Mən başqa birinə aşiq olmuşdum, yoldaşımı
sevmirəm artıq. Bu vicdan əzabıyla bir evlilik
müqaviləsi hazırladım, evi, avtomobili və şirkətin
30%-ni ona verəcəkdim. Müqaviləyə qısa bir
müddət baxdı və cırdı. 10 il həyatımı paylaşdığım
bu qadın mənə yad olmuşdu. Onun xərclədiyi
zamana və enerjiyə,verdiyi əməyə üzülürdüm,
amma geri addım ata bilməzdim. Ona çox aşiq
olmuşdum. Sonra yoldaşım hıçqıra-hıçqıra
ağlamağa başladı, bu mənim gözlədiyim bir
reaksiya idi, onun ağlaması məni xəfiflətdi. Bir
müddətdir ağlımdan keçirirdim boşanmanı, bu fikir
məndə psixoloji problem halına gəlmişdi və indi bu
duyğunu daha da güclü hiss edirdim, bu doğru
qərar idi. Bir sonrakı axşam evə gec gəlmişdim və
yoldaşımı masada yazı yazarkən gördüm. Çox
yuxum var idi və axşam yeməyini yemədən
yatmağa getdim. Sevdiyim qadın ilə keçirdiyim o
qədər saat məni yormuşdu. Bir ara oyandım və
onu hələ də yazı yazarkən gördüm masada. Lakin
bu mənim vecimə deyildi və başımı çevirib yatmağa
davam etdim. Ertesi səhər mənə şərtlərini yazı
halında təqdim etdi. Məndən heç bir şey istəmirdi,
yalnız boşanmamızı elan etmək üçün 1 ay icazə
istədi və bu zamanda normal bir ailə kimi
davranmamızı istədi. Bunun səbəbi oğlumuzun 1
ay sonra imtahanlarının olması və bu dövrdə ona
belə yük yükləməməkdi, bu qəbul olunan bir səbəb
idi. Bir şey daha vardı şərtlərinin içində, məndən
evlilik gecəsində onu qapıdan içəriyə necə
apardığımı xatırlamamı istədi və 1 ay boyunca hər
səhər onu yataq otağından qapıya qədər aparmamı
istədi. Beyninin pozulduğunu düşündüm , amma
son günlərimizin yaxşı keçməsi