istər kimi döyünməyə başladı. Həyəcanla cəld ayağa qalxıb havadakı əlindən tutdum.
"Salam, mən Suay" - dedim sona doğru nə etdiyimi anlayaraq. Zibil! Alt dodağımı dişlədim. İndi ikimiz də öldük! Əlimi yavaşca çəkib onun ovucundan xilas etdim. Gözlərimi Ayaza çevirməyə qorxurdum. Əminəm ki öldürücü baxışlarla üzümə baxırdı. Səndər isə hələ də arxadakı təhlükədən xəbərsiz üzümə gülümsəyirdi. Qulağıma doğru əyildi.
"Qorxma, heçnə edə bilməz". Dəhşətlə gözlərimi ona dikdim.
"Suay, sən çıx!" - Ayazın içimi titrədən ürkütücü səsi ilə dik atıldım. Niyə axı?!
"Qalsın, mən belə gözəl xanımı yaxından tanımaq istəyirəm" . Səndər gülümsəyərək hələ də üzümə baxırdı. Yox, yox! Bu adam həqiqətən dəli idi.
"Suay, çıx!". Ayaz yumruqlarını sıxmış gözlərini bir an belə Səndərdən ayırmırdı. Mənim nə günahım var idi?! Sol tərəfimə ağırlıq çökdü sanki. Tanımadığım insanın qarşısında mənə belə davranması özümü elə dəyərsiz hiss etdirir ki. Dolub qalmışdım. Ağlamaq üşün birinin toxunması kifayət idi. Səndər düşdüyüm vəziyyəti görmüş olacaq ki dəstək verərcəsinə gülümsədi. Beş dəqiqədi tanıdığım adam ondan daha yaxşı davranırdı mənə.
"Suay" - alov topası kimi yanan gözlərini mənə çevirdi - "səni sürüyərək çıxarmağımı istəyirsən?!". Gözlərimdən bir damla yaş süzüldü çənəmə doğru. Bu...bu o qədər ağır idi ki. Cəld çantamı əlimə alıb qaçaraq otaqdan çıxdım. Boğulurdum...Soyuq divara söykənib ciyərlərimi havayla doldurdum. Sanki içəridə olduğum yarım saat ərzində nəfəs almağı unutmuşdum. Niyə axı, Ayaz?! Niyə?! Nə etmişdim ona?! Bu otaqdan həmişə məni bu vəziyyətdə çıxaracağına dair söz vermişdi özünə?! Əlimi qurumuş boğazıma qoydum. Sanki ulğumumun üzərində nəsə var idi...
Öz otağıma gələn kimi gücsüz bədənimi divana atdım. Yenə məni alt-üst etməyi bacarmışdı. Hər dəfə bu vəziyyətə düşməyəcəyimə dair özümə söz versəmdə olmurdu. Lənətə gələsən, olmurdu! Sözümün üstündə dayana bilmirdim! Gözlərimi boş tavana zillədim. Ruhum o qədər yorulmuşdu