Çox gözləmədən qapını açıb içəri daxil oldum. Masa arxsında cavan birini görməyimlə qısa şok yaşadım. Bu qədər cavan olduğunu bilmirdim. Əsmər, qara qaş-qara göz biri idi. Hardasa iyirmi-yeddi yaşında olardı.
Məni görən kimi gözündəki eynəyi çıxarıb ayağa qalxdı. Ona necə xitab edəcəkimi belə bilmirdim.
"Salam, həkim" - axırıncı sözü xüsusi vurğuladım. Bu adama həkim sözü beş ölçü böyük gəlirdi. Əl-ələ görüşdük.
"Salam, Suay xanım. Zəhmət olmasa mənə Əmir deyin" - masanın qarşısındakı stulu göstərdi.
"Buyurun, əyləşin". Gülümsədim. Demək həkim sözünün ona yaraşmadığı özü də bilir. Kresloya əyləşdim. Düzü, nənəmi belə cavan birinə əmanət etməyin doğru olub olmadığını düşünürəm. Ancaq Arif bəy məsləhət görübsə deməli bir bildiyi var.
"Yəqin ki, Təranə xanımın vəziyyəti haqda məlumat almağa gəlmisiniz". Bir şey demədən başımı yuxarı-aşağı salladım.
"Suay xanım, açıq-açıq hər şeyi deyəcəm. Buna haqqınız var" - dərindən nəfəs alıb əllərini masa üzərində birləşdirdi.
"Mən də bunu istəyirəm"
"Təranə xanımın vəziyyəti ağırdı. Yaşlı olduğu üçün artıq orqanizmi bu xəstəliyə güc gələ bilmir. Ona kömək olmaq üçün dərmanlar verilir, ancaq müalicəyə cavab belə vermir" - gərginliklə nəfəsini buraxdı. İlk dəfə idi ki, bir həkimin bunları söyləyərkən çətinlik çəkdiyini görmüşdüm.
"Burada qalacağı bir həftə ərzində ilk öncə qan analizi olunacaq. Əgər qan hüceyrələri bəlli normalar çərçivəsində olmazsa kimyaterapiya tətbiq olunmayacaq. Bu zaman ya müalicə təxirə salınacaq ya da ki, qandakı dəyərlərin miqdarı lazımi səviyyəyə yüksəldilənə qədər gözləyəcəyik. Əgər belə hal baş versə sizə xəbər olunacaq"
Dediklərindən bir şey anlamamışdım, ancaq digər həkimlərdən fərqli olaraq həm açıq sözlü idi, həm də yeni nəsə demişdi. Deyəsən, Arif bəyı güvənməkdə doğru etmişdim.
"Bəs, sağala biləcək?" - yeganə öyrənmək istədiyim şeyi soruşdum alacağım cavabdan qorxaraq. Əvvəlcə gözlərimə diqqətlə baxdı, sonra deyəcək sözlərinin ağırlığına qarşı boğazını təmizlədi.
"Sizə dəqiq heçnə