n aşağı mənə baxdı. Nə?
"Gəlmək fikrin yoxdu?". Zibil! Cəld ayağa qalxdım. Arif bəylə sağollaşıb arxasınca getməyə başladım.
Dəhlizdə Ayazın otağına doğru irəliləyirdik. Axı layihə mənim otağımda idi.
"Mənim ota-"
"Mələk, Suay xanımın otağından layihəni gətir" - dedi üzünü Mələkdən yana çevirmədən və dayanmadan irəlilədi. Mələyin yanında mənə 'xanım' deyə müraciət etməsinə mi təəccüblənim yoxsa, onun üzünə belə baxmamasına mı. Bəs onlar sevgili deyildilər?
Mələk üzünə şillə dəymiş kimi afallamış tərzdə eləcə Ayaza baxırdı. Nə yalan deyim elə gülməli görünürdü ki.
"Orada çox dayanassan?" - arxasına dönüb mənə qısa baxış atdıqdan sonra yenidən otağına tərəf addımladı. Onun otağında işləməyə nə ehtiyac var idi axı? Off! Arxasınca irəliləməyə başladım.
İçəri daxil olmağımla otağın ağır havası ruhumla təmasa girmişdi artıq. Masanın qarşısındakı kiçik divana əyləşib rahat tərzdə arxaya söykəndi.
"Suvenir kimi orda durmaq fikrin var?". İstehza dolu cümləsinə qarşı yumruğumu sıxdım. Hər dəfə mənə söz vurması əsəblərimi tarıma çəkirdi. Çay gətirdim deyə məni burdan qovmaqdan betər edən adam indi icazəsiz girmirəm deyə acılayır. Bu adamın mənlə problemi nədi?!
"Sonra icazəsiz otağıma girmə cürəti hardan tapırsan deməyinizdən ehtiyyatlandım, Ayaz bəy" - sona doğru səsimə kinayə qatdım. Yerində dikəlib gecə qarası gözlərini üzümə sabitlədi.
"Mənimlə söz yarışdırma, Qırmızı, iplərin əlimdədi" - dedi gizli təhdidlə. Sanki bədənimdən əsəb dalğası keçdi. Bura onun şirkəti ola bilərdi, ancaq mən onun oyuncağı deyildim!
"Sizə xatırladım ki, məni bu şirkətə bağlayan heç bir ip yoxdu. Hələ ki, rəsmi olaraq bu şirkətim işçisi deyiləm". Hirslə ayağa qalxıb mənə doğru addımlamağa başladı. Zibil! Yatmış pələngi oyatmışdım! Tam dibimdə dayanması ilə bədənimdən soyuq titrəmə keçdi. Gözlərimi bir an olsun qaralardan ayırmırdım. Elə dərin baxırdı...Sanki məni öz qaranlığının içində boğmaq istəyirdi. Gözlərimi aşağı endirdim. Əgər burdan sağ çıxsam evə gedən kimi ilk işim dilimi