ə söykəndi.
"Öz işini görmək, sənə digərlərinin işini çətinləşdirmək haqqını vermir, Qırmızı". Maliyyə cəhətdən çətinlik yaranmayacağını düşündüyüm üçün bu qədər vəsaitdən istifadə etmişdim. Çox axmağam!
"Doğru deyirsiz, onu düşünməmişdim" - təəssüflə alnımı qaşıdım. Düşüncəsizlik etmişdim.
"Məncə sərf olunacaq xərclər buna dəyər"
"Hı?" - qeyri-ixtiyari ağzımdan qaçdı. Necə yəni? Çaşqınlıqla üzünə baxdım. Bu bəyəndiyi mənaya gəlirdi? Üzərimdəki təəccübü atıb gülümsədim. Bir an o da dişlərini göstərəcək tərzdə gülümsəyincə sol yanağında batıq əmələ gəldi. İlahi, sanki ürəyim mədəmə axıb töküldü. Bu otaq niyə belə havasız oldu? Sanki nə etdiyini indi anlamış kimi cəld həminki qaranlıq pərdəni çəkdi üzünə. Yox, yox, Ayaz! Niyə axı?! Gülməyi bu qədər gözəl olan insan niyə özünü bundan məhrum edir?!
"Oo salam, yenə qardaşım iş başında" - içəri dolan şən səslə ikimizdə başımızı həmin tərəfə çevirdik. Cavan oğlan gülümsəyərək bizə tərəf gəlirdi. Yenidən gözlərimi Ayaza çevirdim. Qaşlarını çatmışdı.
"Birdə qapını döyməsən, əllərinlə vidalaşmalı olacaqsan" - dedi təhdidkar tonda. Oğlan isə hələ də onu ciddiyə almadan gülümsəyirdi. Baxışlarımız toqquşunca bir addım gerilədi.
"Vayy, bu gözəllik gerçəkdi?" - gözləri iriləşmiş tərzdə üzümə baxırdı. Eşitdiklərimin təsiri ilə gözlərimi qırpışdırdım. Qulaqlarıma qədər yanma hiss edirdim. Çox gözəl, tam vaxtında!
"Birdə ağzını açsan, açmağa bir ağzın qalmayacaq" - Ayazın gur səsinə qarşı dik atıldım. Qığılcım kimi yanan qara gözlərini mənə çevirməsi ilə bayaq bədənimi ələ almış utancaqlıq hissi qorxu ilə əvəz olundu. Mən nə etmişdim ki indi?
"Yaxşı, əsəbləşmə qardaşım" - iki əlini də qaldırıb qarşısında sipər etdi. Hələ də şən səsindən bir şey itirməmişdi.
"Salam, mən Səndər" - gülümsəyərək əlini mənə uzatdı. Bu adam necə də qorxusuzdu. Gözlərimi bir anlıq Ayaza çevirdim. O baxışlar 'əgər o əli tutsan özünkü ilə vidalaş' deyə qışqırırdı. Udqundum. Bir dəqiqə...O məni qısqanırdı? Ürəyim sanki qanadlanıb içimdən çıxmaq