aşağı mene baxdı. Ne?
"Gelmek fikrin yoxdu?". Zibil! Celd ayağa qalxdım. Arif beyle sağollaşıb arxasınca getmeye başladım.
Dehlizde Ayazın otağına doğru irelileyirdik. Axı layihe menim otağımda idi.
"Menim ota-"
"Melek, Suay xanımın otağından layiheni getir" - dedi üzünü Melekden yana çevirmeden ve dayanmadan ireliledi. Meleyin yanında mene 'xanım' deye müraciet etmesine mi teeccüblenim yoxsa, onun üzüne bele baxmamasına mı. Bes onlar sevgili deyildiler?
Melek üzüne şille deymiş kimi afallamış terzde elece Ayaza baxırdı. Ne yalan deyim ele gülmeli görünürdü ki.
"Orada çox dayanassan?" - arxasına dönüb mene qısa baxış atdıqdan sonra yeniden otağına teref addımladı. Onun otağında işlemeye ne ehtiyac var idi axı? Off! Arxasınca irelilemeye başladım.
İçeri daxil olmağımla otağın ağır havası ruhumla temasa girmişdi artıq. Masanın qarşısındakı kiçik divana eyleşib rahat terzde arxaya söykendi.
"Suvenir kimi orda durmaq fikrin var?". İstehza dolu cümlesine qarşı yumruğumu sıxdım. Her defe mene söz vurması eseblerimi tarıma çekirdi. Çay getirdim deye meni burdan qovmaqdan beter eden adam indi icazesiz girmirem deye acılayır. Bu adamın menle problemi nedi?!
"Sonra icazesiz otağıma girme cüreti hardan tapırsan demeyinizden ehtiyyatlandım, Ayaz bey" - sona doğru sesime kinaye qatdım. Yerinde dikelib gece qarası gözlerini üzüme sabitledi.
"Menimle söz yarışdırma, Qırmızı, iplerin elimdedi" - dedi gizli tehdidle. Sanki bedenimden eseb dalğası keçdi. Bura onun şirketi ola bilerdi, ancaq men onun oyuncağı deyildim!
"Size xatırladım ki, meni bu şirkete bağlayan heç bir ip yoxdu. Hele ki, resmi olaraq bu şirketim işçisi deyilem". Hirsle ayağa qalxıb mene doğru addımlamağa başladı. Zibil! Yatmış pelengi oyatmışdım! Tam dibimde dayanması ile bedenimden soyuq titreme keçdi. Gözlerimi bir an olsun qaralardan ayırmırdım. Ele derin baxırdı...Sanki meni öz qaranlığının içinde boğmaq isteyirdi. Gözlerimi aşağı endirdim. Eger burdan sağ çıxsam eve geden kimi ilk işim dilimi

<< 1 ... 5 6 [7] 8 9 ... 12 >>