kimi döyünmeye başladı. Heyecanla celd ayağa qalxıb havadakı elinden tutdum.
"Salam, men Suay" - dedim sona doğru ne etdiyimi anlayaraq. Zibil! Alt dodağımı dişledim. İndi ikimiz de öldük! Elimi yavaşca çekib onun ovucundan xilas etdim. Gözlerimi Ayaza çevirmeye qorxurdum. Eminem ki öldürücü baxışlarla üzüme baxırdı. Sender ise hele de arxadakı tehlükeden xebersiz üzüme gülümseyirdi. Qulağıma doğru eyildi.
"Qorxma, heçne ede bilmez". Dehşetle gözlerimi ona dikdim.
"Suay, sen çıx!" - Ayazın içimi titreden ürkütücü sesi ile dik atıldım. Niye axı?!
"Qalsın, men bele gözel xanımı yaxından tanımaq isteyirem" . Sender gülümseyerek hele de üzüme baxırdı. Yox, yox! Bu adam heqiqeten deli idi.
"Suay, çıx!". Ayaz yumruqlarını sıxmış gözlerini bir an bele Senderden ayırmırdı. Menim ne günahım var idi?! Sol terefime ağırlıq çökdü sanki. Tanımadığım insanın qarşısında mene bele davranması özümü ele deyersiz hiss etdirir ki. Dolub qalmışdım. Ağlamaq üşün birinin toxunması kifayet idi. Sender düşdüyüm veziyyeti görmüş olacaq ki destek verercesine gülümsedi. Beş deqiqedi tanıdığım adam ondan daha yaxşı davranırdı mene.
"Suay" - alov topası kimi yanan gözlerini mene çevirdi - "seni sürüyerek çıxarmağımı isteyirsen?!". Gözlerimden bir damla yaş süzüldü çeneme doğru. Bu...bu o qeder ağır idi ki. Celd çantamı elime alıb qaçaraq otaqdan çıxdım. Boğulurdum...Soyuq divara söykenib ciyerlerimi havayla doldurdum. Sanki içeride olduğum yarım saat erzinde nefes almağı unutmuşdum. Niye axı, Ayaz?! Niye?! Ne etmişdim ona?! Bu otaqdan hemişe meni bu veziyyetde çıxaracağına dair söz vermişdi özüne?! Elimi qurumuş boğazıma qoydum. Sanki ulğumumun üzerinde nese var idi...
Öz otağıma gelen kimi gücsüz bedenimi divana atdım. Yene meni alt-üst etmeyi bacarmışdı. Her defe bu veziyyete düşmeyeceyime dair özüme söz versemde olmurdu. Lenete gelesen, olmurdu! Sözümün üstünde dayana bilmirdim! Gözlerimi boş tavana zilledim. Ruhum o qeder yorulmuşdu

<< 1 ... 8 9 [10] 11 12 >>