Bir müdrikden soruşurlar:
- Niyə kasıblar varlılara nisbətən əli
açıq olur?
Müdrik deyir:
- Pəncərəyə bax, nə görürsən?
- Görürəm ki, uşaqlar oynayırlar.
- Indi isə güzgüye bax, indi nə
görürsən?
- Özümü görürəm.
- Görürsən pəncərə də, güzgü də hər
ikisi şüşədəndir,lakin şüşəyə bir az
gümüş qatan kimi yalnız özünü
görürsən.
Həyat doğrudan da belədir, kasıb ikən
ətrafındakıları görməyi bacarırsan,
eləki biraz varlandın, yavaş-yavaş kor
olmağa başlayırsan, özündən başqasını
görə bilmirsən...(Təbii ki, bunu hər kəsə
aid etmək olmaz.)