n sağ-salamatdır. - Ata, bəlkə, Ədalətə nəsə olub?! - Ay qızım, dedim ki, hamı sağ-salamatdır. - Ədalət bir aya yaxındır ki, məktublarıma cavab vermir axı. - Qızım, özün də bilirsən ki, Ədalətin məktuba cavab yazmağa vaxtı olmur.O heç evlərinə də məktub yazmayıb.
Axşam qatarı ilə rayona yola düşdük. Səhər tezdən artıq rayon mərkəzindəydik.Atam yolboyu nədənsə dinib-danışmırdı. Avtobusun son dayanacağı Ədalətgilin evinin yaxınlığında idi.Mən onların həyətlərində çoxlu adam toplaşdığını müşahidə etdim. Atam birdən hönkürtü çəkib ağladı.Sanki ürəyimin saplağı qırıldı. Gözlərimi açanda, başımın üstündə həkimləri gördüm... Ədalətin dəfnindən sonra iki dəfə özümü öldürməyə cəhd göstərdim, ancaq bizimkilər imkan vermədilər. Onlar intihar edəcəyimi bildiyindən məni tənha buraxmırdılar, daimə nəzarətdə saxlayırdılar... Dünyalar qədər sevdiyim insanın qırxı çıxdı. Onun qardaşından göndərdiyi son məktubunu aldım. Məktubda dörd bəndlik şeir vardı... Ölürəm, Sevgilim son sözüm budur, Nakam eşqimizə yas saxlayarsan. Ağlaya-ağlaya gündə neçə yol, Gəlib məzarımı qucaqlayarsan. Töküb göz yaşını qəbrimin üstə, Mənə eşqimizdən salam deyərsən. Sənin gəlişini anlayım deyə, Yaralı-yaralı bir ah çəkərsən. Mənim əvəzimə daş məzarımı, Sıxarsan sinənə əzizləyərsən. Məzarda tək-tənha qalmayım deyə,
Qəbrimin üstünə bir gül əkərsən. Bu gül sevgimizin olsa da sonu, Qoyma ki, o gülü soldura həsrət. Məni sevdiyin tək sevərsən onu, Adını qoyarsan “Nakam Məhəbbət.” Mən Ədalətin şeirdəki vəsiyyətinə əməl edib, qəbri üstündə bir qızıl gül əkdim.O qızıl gülü solmağa qoymadım... İnstitutu bitirdikdən sonra şəhər xəstəxanalarının birində işə düzəldim. Sonra valideynlərimin xahişi ilə istəmədiyim, sevmədiyim bir qohumumuzun oğlu ilə ailə həyatı qurduq. Onunsa haqqında danışmağa daha ehtiyac yoxdur. Bir dəfə xəstəxanaya ucqar dağ rayonundan xəstə oğlan uşağı gətirmişdilər.Vəziyyəti kritik idi.Təcili konsilium keçirdik. Otaqdan çıxanda uşağın atası gözləri dolmuş halda mənə yaxınlaşdı: - Həkim, qurbanın