olum, Ədalətimi xilas edin! O mənim yeganə övladımdır - dedi. Beynimdə sanki ildırımlar çaxdı. Özümü zorla ələ alıb, atanın ürəyinə su səpməyə çalışdım. - Narahat olma, əmi.Göydə Allahın, yerdə həkimlərin köməyilə sizə övlad dağı çəkməyə qoymayacağıq. Və Allahın adı ilə bir ay sərasər kiçik Ədalətin müalicəsinə qatıldım... Ədalətin sağalıb ayağa qalxdığı gün özümü bir anlıq dünyanın ən xoşbəxti sandım. Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Buna bənzər sevinci son dəfə sevgimizin şahidi olan söyüd ağacının altında Ədalətlə birlikdə yaşamışdıq...”ıldım...Ədalətin sağalıb ayağa qalxdığı gün özümü bir anlıq dünyanın ən xoşbəxti sandım. Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Buna bənzər sevinci son dəfə sevgimizin şahidi olan söyüd ağacının altında Ədalətlə birlikdə yaşamışdıq...İşə getməyim fikrimi dağıdırdı, azca da olsa, qəm-kədər yükündən azad olurdum. Amma evə gələn kimi, həyat yoldaşımın üzünü görcək, istər-istəməz əhvalım dəyişirdi. Bunu o da bilirdi. Mən ondan həmən ayrılardım, ancaq ortada iki övladımın olması məni bu fikirdən daşındırırdı. Qadınların əksəriyyəti bər-bəzəyi, şan-şöhrəti, mal-dövləti sevən olurlar. Mən isə əksinə, həmişə sadə həyat tərzi keçirməyi, sakit bir guşədə sadə bir evim, məni sevən, məni anlayan və məni qəlbən duya bilən bir həyat yoldaşım olmasını arzu etmişəm.Bir gün xəstəxanamıza cavan bir oğlan yaşlı anasını gətirdi. Həmin qadın təzyiqdən və şəkərdən əziyyət çəkirdi. Mən oğlana dedim ki, anası bir müddət burada bizim “qonağımız” olmalıdır. Cavan oğlan etiraz etmədi. Dedi ki, yetər ki, anası bu bəlalardan qurtulsun. Mən də onu əmin etdim ki, anasının sağalması üçün əlimdən gələni edəcəyəm.Artıq on gün idi ki, Dilşad xalanı müalicə edirdik. Xəstənin orqanizmi müalicələrə müsbət reaksiya verirdi. Deməli, Dilşad xalanın bu xəstəliklərdən sağalmasına ümid çox idi. Dilşad Xalanin Oglu hüquqşünas idi. Onun danışığından və davranışından məlum olurdu ki, Asəf həm anasını, həm də peşəsini çox sevir. Mən onların arasındakı ana-bala münasibətlərinə