Həmin axşam evə gələn kimi, Zahid üstümə qışqırdı:- Sən tanımadığın bir adamın maşınına necə əyləşə bilərsən?! De görüm, onunla yol boyu nə danışdın?- Demək, sən məni izləyirsən, eləmi? - Əsəbi halda mən də səsimi onun üstünə ucaltdım.- Bəli, mən səni hər gün, hər saat, hər dəqiqə izləyirəm, - deyə Zahid bağırdı.- Zahid, daha bəsdir! Sənin bu qısqanclığın məni lap boğaza yığıb! Artıq buna son verməyin vaxtı çatıb! Əgər məni hər kəsə qısqanırsansa, o zaman işdən çıxıb evdə oturacağam. Bundan sonra zəhmət çəkərsən, başqa kişilər tək işləyib ailəni saxlayarsan. Hara işə düzəldinsə, orada bir aydan artıq işləyə bilmədin. Sən heç kəslə yola gedən insan deyilsən. Hər dəfə də başqalarını günahkar çıxardırsan. Amma bütün problemlərin özündə olduğunu görə bilmirsən, daha doğrusu, görmək istəmirsən - dedim.- İş oldu ki, işləmədim? Bir də ki, işləməməyimi nə tez-tez başıma qaxanc edirsən? Nə olsun ki, sənin ali təhsilin var, özünü hamıdan ağıllı sanırsan. Gec-tez mən də bir iş tapacağam, görəcəyik o zaman mənə nə deyəcəksən?! Hələlik.Dövran sənindir. Demək, ali təhsilin var deyə, məni istədiyin kimi alçalda bilərsən, hə?!- Sən söhbəti niyə başqa səmtə yönəltdin, Zahid? Mən nə deyirəm, sən nə başa düşürsən. Aramızdakı münasibətləri sən qəlizləşdirirsən, söhbəti tamamilə anlaşılmaz bir məcraya yönəldirsən - dedim.- Kəs səsini! Yenə də özünü haqlı çıxardırsan. Söhbətin səmtini sən dəyişdirdin, mən deyil. Sənə sordum ki, bu gün işə gedərkən tanımadığın maşına niyə mindin?! – Zahidin gözləri sanki hədəqəsindən çıxacaqdı.- Maşınına mindiyim adam xəstəxanada müalicə etdiyim xəstənin qardaşı idi. Məni tanıdığından maşını saxladı, o həm də bizim xəstəxananın yanındakı ofisdə işləyir. Sabah mənimlə həmin yerə gedib, gözlərinlə görə bilərsən. - Mən də əsəbi halda mübahisəyə nöqtə qoymaq istədim...Bu söz-söhbətə görə Zahidlə bir həftə küsülü qaldım. Onsuz da onunla ilin doqquz ayını küsülü qalırdıq.Bir gün qısa müddətə boş olduğum üçün kabinetdə oturub xəyala dalmışdım. Bu zaman qapı