ı döyüldü. “Gəlin!” deyə astadan dilləndim. Asəf içəri girdi.- Xoş gördük, Solmaz xanım.- Xoş gəldiniz, Asəf müəllim.- Dediyinizə görə, anamı bu gün xəstəxanadan çıxarmalıyam. Anamı uzun sürən xəstəlikdən qurtardığınıza görə sizə dərin təşəkkürümü bildirirəm. Amma mən özümü sizin qarşınızda xəcalətli hiss edirəm. Sizə borclu qaldım, Solmaz xanım.- Asəf müəllim, bu nə sözdür danışırsınız. Siz nəyə görə mənim qarşımda xəcalətli olursunuz. Məgər sizin mənə qarşı bir qəbahətiniz oldumu?! Xəstələrə şəfa vermək peşə borcumuzdur. Əksinə, mən bu günlər ərzində Dilşad xanımdan çox şeylər öyrəndim. Sizin aranızdakı ana-bala münasibətlərinə doğrudan da heyran qaldım. Onu da deyim ki, ananız sizi çox istəyir. Allah hər kəsə sizin kimi ana-balalıq qismət eləsin. Amin!- Solmaz xanım, xoş sözlər üçün təşəkkürlərimi bildirirəm. Ən önəmlisi odur ki, anam məni başa düşür, qəlbimdən keçənləri dərhal anlayır. Onunla ana-balalıqdan savayı, həm də ən yaxın sirdaşıq. Solmaz xanım, sizinlə birlikdə bir nahar etmək hələ də qüvvəsində qalır. Heç olmazsa bunu mənə çox görməyin. - Asəf yalvarıcı tərzdə dedi.- Yaxşı, görürəm ki, çox israr edirsiniz. Deyəsən, sizinlə nahar etmədən, məndən əl çəkməyəcəksiniz. Elə isə bu gün işdən tez çıxacağam. Siz əvvəlcə Dilşad xanımı evə aparın, sonra da mənə zəng vurarsınız. Bu da mənim vizit kartım. İndi gedək, mən də ananızla sağollaşım - dedim.Mən onları evlərinə yola saldıqdan sonra qayıdıb kabinetimə gəldim. Pəncərədən bayıra baxarkən sanki Zahidin küçədə dayanıb, otağıma baxdığını gördüm. Mən gözlərimə əmin olmaq üçün pəncərənin pərdəsini geri çəkdim. Amma orada kimsəni görmədim.Bir saatdan sonra Asəf mənə zəng etdi. Bildirdi ki, o, gəlib məni maşınla xəstəxanadan götürəcək. Amma nədənsə özümü çox narahat hiss edirdim. Yarım saatdan sonra Asəf gəldi və birlikdə onun qabaqcadan sifariş etdiyi restorana getdik. Hiss etdim ki, Asəfin həm də gözəl seçim zövqü var. Asəf stolun üstünə qoyulmuş menyu kitabını götürüb, seçim etməklə məşğul olarkən, mən də