ə reanimasiyada idi. Mən xəstəxanadan çıxıb, birbaş polis idarəsinə getdim və orada yalnız həqiqətləri söylədim. Zahidi artıq həbs etmişdilər.Asəf özünə gələndən sonra mənim xatirimə Zahiddən şikayətçi olmadığını müstəntiqə bildirdi. Amma buna baxmayaraq müstəntiq işi öz bildiyi kimi apardı...
Mən hər gün Asəfə baş çəkirdim. İçimdə ona qarşı qəribə hisslər baş qaldırmışdı. Bütün günü bu hisslər burulğanından xilas olmağa səy göstərsəm də, bacarmırdım. Asəfi bircə gün görməsəydim, onun üçün darıxırdım. Həmişə onun yanında olmağı arzulayırdım. Asəf də mənsiz qala bilmirdi. Bunu özü mənə etiraf etdi. Qısa zaman kəsiyində biz Asəflə birlikdə xəstəxanada iradəmizdən asılı olmayaraq bir eşq macərası yaşadıq. Amma bu eşqin, bu sevdanın reallaşmasının qeyri- mümkün olduğunu hər ikimiz bilə-bilə yenə də bir-birimizdən vaz keçmək istəmirdik. Asəf bu eşqinə daim sadiq qalacağına söz versə də, mən bu sevdanın əbədi olacağına heç vəclə inana bilmirdim. Çünki aramızda çox yaş fərqi vardı. Asəf isə hər şeyi qəbul etməyə hazır idi. Mən sanki iki dünya arsında qalmışdım, nə edəcəyimi bilmirdim. Mənim bir psixoloq rəfiqəm vardı. Bu sevdanı ona anlatdım. Asəfdən necə aralana biləcəyimin yollarını ondan soruşdum. Rəfiqəm mənə çoxlu məsləhətlət verdi. Amma ən əsası günü-gündən düşünülmüş formada mən Asəfdən uzaqlaşmalı, onu daha sevmədiyimi hərəkətlərimlə anlatmalı, onunla rəftarımı kobudlaşdırmalı, tez- tez ona yalanlar söyləməli, hər gün ayrı-ayrı rollara girməli idim. Psixoloqun mənə söylədiklərinin heç birisi xarakterimə uyğun gəlmirdi. Amma bunları etməliydim. Etdim də! Günbəgün onun məndən soyuduğunu hiss etdim. Sonda Asəf dedi ki, o məni yaxşı tanıya bilməyib, mənim barəmdə yanılıb. Bunula, mən Ədalətdən sonra qəlbimdə Asəfə qarşı ikinci dəfə təzəcə baş qaldırmış məhəbbət hissini də əbədi gömdüm.Arada şikayətçinin olmamasına baxmayaraq, məhkəmə həmişə olduğu kimi, Azərbaycan reallıqlarından çıxış edərək, Zahidi 4 il azadlıqdan məhrum etdi. İndi mən bu işin sabahından daha çox