görəndə içimdə qəribə hisslər baş qaldırırdı. Ertəsi gün işdə, katibə qız məni hansısa xanımın görmək istədiyini bildirdi... - Solmaz xanım, sizdən nə əcəb? – qeyri-ixtiyari soruşdum.O, cavab vermək əvəzinə, əlvan dibçəklərlə tutuzdurduğum otağıma göz gəzdirib: - Əsl romantikadır.- dedi. – Deyirəm axı, niyə belə dadlı-duzlu yazırsınız.Bu cür məkanda daha maraqlı əsərlər yazmaq olar. Mən Solmaz xanımın oxu hara atdığını başa düşdüm. – Əlbət ki, dolğun yaradıcılıq üçün gərək stimul ola. - Cəmil qardaş, -dedi, məncə, yoldaşınız sizə deyər. Çox üzülürəm ki, köçüb gedirik. Sizi gec kəşf etdiyim üçün təəssüf edirəm. - Solmaz xanım əl çantasından bir bağlı məktub çıxarıb mənə uzatdı.– Bunu götürün, bəlkə istifadə etdiniz. Bura yazılanlar da mənim taleyimdir.Hərçənd həyatda xoşbəxt insan tapmaq çətindir. - Heç də elə deyil, Solmaz xanım. Bəzən xoşbəxt olduğumuz halda onun qədrini bilmirik. Xoşbəxtlik bizi tərk edən kimi özümüzü bədbəxt hesab edirik. Amma bilin ki, hər bir insan xoşbəxt anlar yaşayır. Sadəcə, o anları görə bilmək, duymaq lazımdır.Onu yaşamaq üçün insanda yüksək duyum, intiusiya olmalıdır. Xoşbəxtlik–sevib-sevilməkdir. Xoşbəxtlik - ailə səadətidir. Xoşbəxtliyin ilkin əlaməti şükranlıqdır.Allah-Təalanın bütün nemətlərinə şükr etməkdir, Allah eşqi ilə yaşamaqdır. Gərəkdir ki, kimdənsə və nədənsə narazı olmayasan. Çünki narazılıqda sevinc, səadət yoxdur - dedim. Bu vaxt katibə qız əlində çay gətirdi. - Cəmil müəllim, yenə nəsə lazımdırmı? - soruşdu. - Çox sağ olun, xanım qız, əziyyət çəkdiniz. Başqa şey lazım deyil, - deyə Solmaz xanım məni qabaqladı Solmaz xanım bu dəfə əl çantasından vizit kartını çıxarıb mənə verdi. - Amma siz Allah, kimsənin əlinə düşməsin, yoxsa başım yenə dərdə düşər - dedi. - Narahat olmayın, Solmaz xanım.Sizin bura gəlməyinizdən də kimsə xəbər tutmayacaq. - Solmaz xanımı arxayın etdim. Solmaz xanımın. bənizi qaçmışdı, bulud kimi dolmuşdu. Bəlkə də kövrək sözə bənd idi ki, ağlasın. Ayrılarkən, xahiş etdi ki, zərfi onlar köçüb getdikdən