n sonra açım. Zahirən, nikbin görünsə də, onun gözlərinin dərinliyində böyük bir kədər buludunun yığıldığını gormek elede cetinlik toretmirdi.

Nədənsə, bir neçə gün özümü narahat hiss etdim.Bu, evdəkilərin də, işdəkilərin də nəzərindən qaçmamışdı. Bir gün hətta, katibə qız dedi: - Cəmil müəllim, o qadın sizin yanınıza gəlib - gedəndən sonra çox fikirli olmusunuz. Üç gün olardı ki, heç nə yaza bilmirdim. Qələmi əlimə götürən kimi, hər şey sanki qeybə çəkilirdi... Solmaz xanımgil köçüb gedəndən sonra onun mənə verdiyi məktubu açdım. O, altı səhifəlik yazıda nakam məhəbbətindən söz açırdı: “Mən Ədalətlə bir sinifdə oxuyurdum. O, əlaçı idi, müəllimlər xətrini çox istəyirdi. Riyaziyyat, ədəbiyyat, rus dili və ingilis dili fənlərindən yoxlama yazı işi olanda hamımız Ədalətdən kömək gözləyirdik. Düzü, Ədalət heç kimin qəlbini qırmazdı, özü yazıb qurtaran kimi, uşaqlara kömək edərdi. Müəllimlərin onu dəfələrlə məzəmmət etməsinə baxmayaraq, Ədalət elə həmin Ədalət idi. O mətni həmişə ayrıca vərəqdə yazıb mənə ötürərdi. Ədalət kimya, fizika və biologiya fənnlərini daha yaxşı oxuyardı. O, həmin fənnlərdən rayon və respublika olimpiadalarında iştirak edərdi. Biz 9- cu sinifdə oxuyarkən Ədalət kimya fənni üzrə respublika olimpiadasında üçüncü yer tutmuşdu. Məktəbdə hamı onu “Eynşteyn” deyə çağırardılar. Açığın deyim ki, məndə kimya və biologiya fənnlərinə qarşı maraq və həvəsi Ədalət oyatmışdı. O mənə həmişə deyərdi ki, səndən yaxşı həkim olar. Çünki mən də Ədalət kimi bütün insanlarla dil tapmağı bacarırdım, onlara isinişirdim. Ən çətin adamla belə, ünsiyyət qurmağı bacarır, onların qəlbinə yol tapa bilirdim. İnsanlarla həmişə təbəssümlə danışardım.Hətta, qızlarımız deyirdi ki, təbəssümlü baxışlarına görə sənə qibtə edirik. Sinif qızlarımızın bəziləri bir-birindən gizli Ədalətə sevgi məktubları yazırdı. Çox-çox sonralar Ədalətin özü bunları mənə etiraf etdi. Məndə isə Ədalətə qarşı qızlardakı kimi sevgi hissi deyilən şey yox, rəğbət və hörmət hissi vardı. Ədalət heç zaman