kimsəni özündən incik salmazdı. Amma görürdüm ki, o, başqa qızlara nisbətən mənə daha çox diqqət və qayğı göstərirdi. Hiss edirdim ki, Ədalət mənə qarşı biganə deyil. Bir dəfə məktəbdən evə gedərkən Ədalət məni ötürməyə icazə istədi. Etiraz etmədim. Həmin gün Ədalət yol boyu mənə kimya və biologiyadan “dərs keçdi.” Ədələtin bir xasiyyətindən daha çox xoşum gəlirdi. O, sirr saxlamağı bacarırdı, kimsənin sözünü kimsəyə danışmazdı.”Ötürmə” hadisəsindən sonra Ədalət hər bazar günü bizə gələr, dərslərimizi birlikdə hazırlardıq. Anam da Ədalətin xətrini çox istəyirdi. Çünki o bilirdi ki, məndə dərs oxumaq istəyini Ədalət yaradıb. Get-gedə Ədalətə daha da isinişməyə başladım. İçimdə ona qarşı artıq qəribə hisslər baş qaldırırdı. Etiraf edim ki, əvvəllər belə hisslərdən uzaq idim.Onun danışıq tərzi, davranışı, baxışları, əllərinin hərəkəti, mən neyise basqa düşməyəndə, gülərək həmin şeyi yenidən izah etməsini bir anlığa yaddaşımda təkrar edirdim. Mən Ədaləti nə qədər çalışırdım ki, əsəbiləşdirim, əsəbiləşmirdi. Onun mənimlə bu qədər mülayim və xoş rəftar etməsini sonralar anlamağa başladım. Mən də təmkinli olmağı sevərdim. Ədalət mənə demişdi ki, həkim hər şeydən öncə, təmkinli olmalı, çətin vəziyyətdən çıxmaq üçün ağıllı və operativ qərar qəbul etməyi bacarmalıdır. O mənə insanlarla münasibətin düzgün qurulmasından, hər bir adama özünəməxsus yanaşma tərzindən, xəstəyə xəstə kimi deyil, sağlam və normal insan kimi yanaşmadan söz açardı. Mən isə deyərdim ki, Ədalət, elə danışırsan sanki artıq orta məktəbi də, ali məktəbi bitirmiş və hansısa böyük bir xəstəxanada uzun illərdən bəri işləyən təcrübəli həkimsən. Bir dəfə ondan bunları haradan oxuduqlarını soruşdum. Dedi ki, zamanı çatanda o kitabları mənə də verəcək. Nəsə... Ədalət bizdən gedən kimi birdən-birə evdə özümü tək-tənha hiss etməyə başlayırdım, baxmayaraq ki, atam, anam, bacı və qardaşlarım hamısı evdə idi. Ədalətin evdə mənimlə dərslərə birgə hazırlaşmağımızı artıq sinfimizin qızları da bilirdi. Ona görə də,