, onlar məni görən kimi bir-biri ilə pıçıldaşmağa başlayırdılar. Bu pıçıldaşmalar istər-istəməz məni əsəbiləşdirirdi. Ancaq əsəbiləşən kimi, Ədalətin sözlərini xatırlayır, qızlara qarşı olan hirsim soyuyurdu... Artıq orta məktəbin sonuncu sinfində oxuyurduq.Ədalətə o qədər öyrəşmişdim ki, onu görməyəndə darıxırdım. Artıq bu hissin sevgi olduğunu anlamışdım. Dərk edirdim ki, sevgi insana nə göylərdən gələn bir güc, nə də insanlara zorla qəbul etdirilən bir duyğudur. Sevgi qaranlıqda yandırılan məşəl kimidir. O, insana yol göstərir, amma uzaqda nə olduğunu bildirmir. Sevmək isə sevgilinin gözlərinə zillənə bilməməkdir. Dərk etdim ki, sevmək, sevdiyin insanın limanı olmaqdır. Sevmək sevdiyin insana bir nəfəs kimi, bir səs kimi yaxın olmaqdır. Sevmək sevdiyin insanın baxdığı yerdə, susduğu yerdə olmaqdır.Sevmək bir-birinə qəlbən inanmaqdır. Sevmək bir-birinə vurğunluqdur. Mən başa düşdüm ki, Ədaləti heç kimin sevə bilmədiyi böyük bir qüvvə ilə sevirəm.Çünki mən onun yanında olanda özümü hamıdan güclü adam hesab edirdim. Bu tükənməz gücü, qüvvəni mənə verən Ədalətin sevgisi, eşqi və məhəbbəti idi.Ədalətlə aramızda olan isti münasibətlərdən artıq bütün məktəbin xəbəri vardı. Hətta, müəllimlər Ədalətə demişdilər ki, o, həyatda ən düzgün seçimini edib. Bir dəfə sinif yoldaşım Nazlı mənə: - Solmaz, sən dünyanın ən xoşbəxt adamısan.-dedi.- Çünki sənin Ədalət kimi sevgilin var. Açığı, sənə qibtə edirəm. Onu bil ki, məktəbin qızlarının çoxu Ədalətə tor atdılar, amma o, tora düşmədi. Sən isə tor atmadan belə, onu məftun etdin.Ədalət sənin alın yazın imiş. Allah sizi xoşbəxt etsin!8 mart bayramında Ədalət mənə çox maraqlı bir kitab, bir də fransız ətri bağışlamışdı.Ona dedim ki, gülləri də çox sevirəm. Bununla demək istədim ki, bəs mənə gül niyə almayıb. Ədalət bu sözü gözləyirmiş kimi cavab verdi: - İncimə, sənə heç bir zaman gül, çiçək almayacağam. - Niyə?! - təəccüblə soruşdum. - Güllər, çiçəklər tez solur. Onların ömrü şox az olur. Heç vaxt istəmərəm ki, sən o solmuş