oldu.Tez-tez məktublaşırdıq. Tələbələrin qış tətilində Ədalət kəndə gəldi. Həmin vaxtda biz bütün günü bir yerdə olurduq.Amma yenə də Ədalətdən doymurdum. Ədalətin bacısı bir gün mənə zarafatyana dedi: - Solmaz, bu qədər istək, bu qədər məhəbbət olmaz, axı. Vallah Leyli-Məcnun sizin yanınızda yalandır. Sizə göz dəyəcək. Atası bizim acığımıza, Rüstəmi orta məktəbi qurtaran kimi evləndirmişdi. Qış tətili qısa olduğundan onun nə vaxt başa çatdığından xəbərimiz belə olmadı. Sabah ikimiz də Bakıya yola düşəcəkdik. Şərtləşdiyimiz kimi, şam yeməyindən sonra söyüd ağacının altına tələsdim. Ədalət artıq orada məni gözləyirdi.Ədalətə yaxınlaşan kimi, o məni ehmal özünə sıxdı.Biz bir-birimizə sarmaşdıq. Dodağımız bir-birinə toxunduqda Ədalət müvazinətini itirib yıxıldı.Düşündüm ki, Ədalət mənimlə zarafat edir. Amma bunun heç də zarafat olmadığı fərqinə vardım. - Ədalət, canım, sənə nə oldu belə?! – həyəcanla səsləndim. Ədalət başını tutaraq ilan kimi qıvrılırdı.Onun başını dizimin üstünə qoysam da, nə edəcəyimi bilmir, göz yaşlarına güc vermişdim. Ancaq anamız namaz üstə imiş, Ədalət tez ayılıb ayağa qalxdı və: - Bağışla, Gülüm, səni də qorxutdum, - deyib məni öpdü. - Ədiş, düzünü de, nəyin var sənin, məndən gizlədirsən? - Çaşqın halda dilləndim. - Bu üçüncü dəfədir. İki dəfə Moskvada tutdu.Uşaqlar təcili yardım çağırdılar.Həkim baxdı, amma heç nə başa düşmədi.Həmin vaxt həkim dediki, beyin yorğunluğundandır.Həddindən artıq çox oxuyurdum, gərgin anlarım çox olurdu. İstirahətin nə olduğunu bilmirdim. Həm rus dilini öyrənir, həm də fənləri sərbəst qavramağa çalışırdım. Sözün qısası, beynimi çox yorurdum. Nəsə, boş ver. Ötüb keçəcək. - Ədalət yenidən məni öpüşlərə qərq etdi. - Ədiş, sən bunu boş şey hesab edirsən, ancaq bu ciddi məsələdir. Moskvaya qayıdan kimi mütləq müayinədən keçərsən.Hər bir xəstəliyin qarşısını vaxtında almaq lazımdır ki, sonradan fəsadlar toretmesin.- Əzizim, sən artıq əməlli-başlı həkim olmusan ... - Zarafat etmirəm.Söz ver ki, gedən kimi müayinədən