YAZAR: CAMAL

Bizimlə qonşuluqda yaşayırdı.Ali təhsilli həkim, gözəl və mehriban xanım idi. Həyat yoldaşı Zahidinsə evini qısqanclıq yıxmışdı. Zahidin sifətindən zəhər tökülürdü. Ailənin bütün ağırlığı Solmaz xanımın üzərinə düşmüşdü. Uşaqlar xəstələndikdə anaları həmişə Solmaz xanımı çağırırdı.Əli çox yüngül idi, uşaqlar tez şəfa tapırdı. Bir gün səhər erkən işə getmək üçün avtobus dayanacağında durmuşdum. Bu zaman Solmaz həkim də gəldi.Burada onunla tez-tez rastlaşırdıq.O ahəstə salam verdikdən sonra: - Cəmil qardaş, - dedi. - sizin yazıçı olduğunuzu bilmirdim. Mağazada kitabınızı gördükdə, gözümə inanmadım. Alıb oxudum. Çox gözəl yazırsınız. İnsan talelərini təsirli təqdim edirsiniz. Hələ də kitabınızın təsirindən çıxa bilmirəm. Vaxtilə həmin hissləri mən də yaşamışam. - Solmaz xanımın çöhrəsini qəfil qara buludlar aldı. - Yazıçılıq böyük missiyadır, Solmaz xanım.Hər qələmə sarılan bu missiyanın öhdəsindən gələ bilməz. Mən vətəndaş olaraq, bu gün cəmiyyətdə baş verən reallıqları, sadəcə qələmə alıram. Hərəmiz bir tale yaşayır. Talelər var ki, bir-birinə çox bənzəyir. Marşrut avtobuslarımız gəldiyindən, söhbətimiz yarımçıq qaldı. Solmaz xanım bizə tez-tez gəlird, amma iş otağımın qapısını belə tanımırdı.Dayanacaqdakı söhbətdən sonra isə iş otağımın qapısı onun üzünə açıq oldu. İndi o, hər yazdığım yeni mətnin ilk oxucusuna çevrilmişdi. Aşkar hiss etdim ki, əsl ədəbiyyat təəssübkeşidir. Bir dəfə söhbət əsnasında forsmajor bir açıqlama verdi. Dedi ki, Cəmil qardaş, məncə, həyatda ən dəhşətli faciə qətiyyən sevmədiyin, istəmədiyin bir adamla ailə həyatı qurub, ömürlük həbsxana həyatı sürməkdir.Dedi və münasibət bildirməyini gözləmədən çıxıb getdi. Elə həmin gün həyat yoldaşım söylədi ki, Solmaz həkim evlərini satıb köçürlər. Guya əri onu hamıya qısqanır. Solmaz həkim də ərinin bu hərəkətlərindən cana doyub, qonşular arasında rüsvay olmamaq üçün köçmək variantını seçib. Heç özüm də bilmirəm, son zamanlar Solmaz xanıma qarşı rəğbət hissi oyanmışdı. Hər dəfə onu