gözlərindəki buz kütləsi qırıldı. Bir mənə, bir tutduğu biləyimə baxdı. Sonra cəld əlini çəkdi. Digər əlimlə sıxdığı yeri ovmağa başladım. Off!

"Tanımadığın insana bu qədər güvənmə". Bu adam nə danışırdı?!

"Onu sizdən daha yaxşı tanıdığıma şübhəniz olmasın". Həcmli dodaqları yana doğru qıvrıldı. Həminki yalançı gülümsəmə...

"Sənə elə gəlir" - üzü ciddi vəziyət aldı. O baxışlar altında özümü insan qatili hiss edirdim.

"Bunları dinləmək istəmirəm" - bir addım gerilədim. Bir əlini belinə qoydu, digəriylə alnını qaşıdı. Nə düşünürdü? Birdən başını qaldırıb gözlərimin içinə baxdı.

"Ondan uzaq duracaqsan". Hıh, bundan artıq nə gözləmək olardı ki, bu adamdan! Sadəcə öz dediyini deyəcəkdi.

"İcazənizlə" - yanından keçib irəliləməyə başladım.

"Suay!" - arxamdan səsləndi. Dayanmadım. Dinləməyəcəkdim artıq onu! Nə istəyirdi axı məndən?!

Sənanla əyləşdiyimiz masaya yaxınlaşdım.

"Suay, daha yaxşısan?" - Sənan ayağa qalxıb qarşıma keçdi.

"Özümü yaxşı hiss etmirəm. İndi getsək bir narahatcılıq olmaz sənin üçün?"

"Nə olub?" - narahatlıqla gözlərini üzərimdə gəzdirdi.

"Bilmirəm, getsək yaxşı olar" - cəld başını yuxarı aşağı salladı.

* * *

Həyətin girəcəyində dayandıq.

"Daha yaxşısan?"

"Hə, çox sağol. Bağışla, sənin də yeməyini bərbad etdim" - gülümsədi.

"Vacib olan sənsən" - elə dərin baxdı ki, cəld gözlərimi qarşıya çevirdim. Bu başqa Sənan idi, sanki.

"Suay" - məni səsləməsinə qarşı yenə ona tərəf çevrilməli oldum.

"Yaxşı olduğuna əminsən?" - başını azca yana əydi. İndi üzünü daha yaxşı görürdüm.

"Demək istədiyin nəsə var?". Bunu necə hiss edirdi axı? Ayazın onu tanımadığımı söyləməsi hələ də beynimdə dönürdü.

"Yox, heçnə yoxdu" - gülümsəməyə çalışdım.

"Onda, yemək borcunu ödəyəcəyini ümid edirəm" - göz vurdu. Bax bu, mənim tanıdığım Sənan idi. Bu dəfə ürəkdən gülümsədim.

"Əlbəttə"

* * *

Evə girən kimi ayaqqabılarımı çıxarıb yataq otağına keçdim. Mənəvi cəhətdən o qədər yorğun idim ki...Həqiqətən, bu